PRZEŻYĆ. DROGA DZIEWCZYNY Z KOREI PÓŁNOCNEJ DO WOLNOŚCI
Niezwykle poruszająca opowieść młodej dziewczyny, która przyszła na świat w Korei Północnej. Wychowywana w duchu panującego reżimu sądziła, że Wielki Wódz jest w stanie poznać jej myśli, często cierpiała straszliwy głód i zmagała się z ostrym zimnem, a społeczeństwo aby przetrwać zmuszone było łamać i tak niedorzeczne prawo. W końcu mając do wyboru śmierć głodową albo ucieczkę, czternastolatka decyduje się na przekroczenie koreańsko-chińskiej granicy. Tam jednak koszmar dziewczyny ma zacząć się na nowo. Szantaż, gwałt, przemoc, choroby i strach - dokładnie tak wyglądało życie Koreanek z Północy, które zdecydowały się na porzucenie reżimu i przekroczenie chińskiej granicy. Do niedawna Chiny odsyłały koreańskich uchodźców do rodzimego kraju, co wiązało się z pewną śmiercią, dlatego uciekinierzy zmuszeni byli liczyć na pomoc ludzi z czarnego świata. Mnóstwo dziewcząt trafiało do chińskich burdeli gdzie narkotyzowano je, aby nie były w stanie uciec...

Autorka książki po wielu latach bólu i cierpienia miała szczęście znaleźć się w Korei Południowej gdzie ukończyła studia prawnicze. Dziś walczy słowem o wolność dla kraju, z którego pochodzi. Jej autobiografia to niezwykle poruszająca opowieść o sile człowieka i pragnieniu wolności. Warto zaznajomić się z podobnymi pozycjami, bo nie należy uciekać przed prawdą o otaczającym nas świecie.

NICZYJ. PRAWDZIWE OBLICZE BEZDOMNOŚCI
Przejmującego reportaż Eweliny Rubinstein, Niczyj. Prawdziwe oblicza bezdomności to literatura dotykająca silnego tabu. Książka podejmuje tematykę ubóstwa, które sprawiło, że wiele osób zmuszonych było zamieszkać na ulicy. Autorka podróżując po kilku województwach Polski, dociera do osób bezdomnych aby porozmawiać z nimi o trudach życia pod gołym niebem, a także sytuacjach, które do tego doprowadziły. Jest to niezwykle poruszająca opowieść o ludziach, którzy w większości wypadków mieli po prostu pecha. Autorka próbuje pokazać, że bezdomność nie powinna być tematem tabu, a bezdomny to taki sam człowiek jak my wszyscy. Bardzo dobry reportaż, jeśli lubicie literaturę faktu to gorąco go Wam polecam.

JAK ZOSTAĆ PANIĄ SWOJEGO CZASU?
Rewelacyjny poradnik autorstwa Aleksandry Budzyńskiej dotyczący szeroko rozumianej organizacji czasu. Pełna energii Ola jest postacią znaną internautom dzięki licznym kursom online, które tworzy ze swoim gangiem PSC, a także poprzez blog Pani swojego czasu, gdzie publikuje teksty poświęcone umiejętności organizowania się w czasie. Książka to rewelacyjne przedłużenie internetowych tekstów Oli Budzyńskiej. Osobiście gorąco ją Wam polecam. Żadne lanie wody – same konkrety.


UWOLNIJ PEWNOŚĆ SIEBIE 
Książka z gatunku poradnik motywacyjny, autorstwa Rafała Kołodzieja. To pierwsza tego typu pozycja, którą faktycznie przeczytałam od deski do deski. Książka nie jest bełkotem, o tym jak być zapatrzonym we własne ja lub podbudować swoje ego. Poradnik uczy za to pewności, na jaką zapotrzebowanie nieustannie rośnie w przeróżnych dziedzinach naszego życia. To szybki kurs samoakceptacji aczkolwiek raczej dla osób zaawansowanych w temacie. Jest to doskonały kopniak motywacyjny, ale wątpię by podziałał na ludzi, którzy są zupełnie po drugiej stronie brzegu...

BELFER II 
Kontynuacja fenomenalnego, polskiego serialu Belfer. Tym razem główny bohater, Paweł Zawadzki trafia do Wrocławia, gdzie mieści się prywatne liceum, z którego w tajemniczych okolicznościach zniknęła trójka uczniów. Paweł, zmuszony szantażem przez znanego sobie policjanta, zatrudnia się we wskazanej szkole jako nauczyciel języka polskiego, mający tak naprawdę obserwować środowisko. Na miejscu okazuje się, że zaginiona trójka uczniów zrobiła sobie jedynie dłuższe wagary za granicą, a teraz każdy wrócił do szkoły. Choć z pozoru wszystko wydaje się być w normie, w życie licealistów i nauczycieli zostanie wpleciony szereg przerażających zdarzeń, którym tytułowy belfer będzie musiał stawić czoła.

Jeden z lepszych (jeśli nie najlepszy) polskich seriali wraca w wyśmienitej formie. Moim skromnym zdaniem sezon drugi jest znacznie bardziej udany niż jego poprzednik, choć zakończenie wielu wydało się bardzo kontrowersyjne. Przyznaję, że finałowy odcinek został zduszony nadmiarem faktów, aczkolwiek w moim odczuciu serial wciąż pozostaje udanym. Dużo mroczniej, bardziej tajemniczo i ciekawiej, a ponadto akcja toczy się w moim rodzinnym Wrocławiu, co dla mnie osobiście jest dodatkowym smaczkiem. Gorąco polecam.


ULTRAVIOLET
Kiedy życie małżeńskie Oli Serafin legło w gruzach dziewczyna wraca z Londynu do rodzinnej Łodzi gdzie chwilowo pracuje jako kierowca (nienazwanego wprost) Ubera. Podczas jednego z nocnych kursów bohaterka jest światkiem nieszczęśliwego wypadku: młoda dziewczyna spada z wiaduktu wprost na maskę pędzącego samochodu. Policja stwierdza samobójstwo, jednak Aleksandra jest pewna, że widziała na wiadukcie osobę trzecią. Bezradność policji sprawia, że bohaterka usiłuje odnaleźć sprawcę na własną rękę. Przez swój upór trafia na Ultraviolet - pozarządową organizację zajmującą się sprawami, których policja nie potrafiła bądź nie chciała rozwiązać.

Z przykrością stwierdzam, że w tym kwartale nie doszło u mnie do żadnych wielkich odkryć muzycznych. Oczywiście w ruch poszła świąteczna płyta Michaela Buble, było sporo bliskich mojemu sercu Imagine Dragons, Oh Wonder czy Damiena Rice. A także stare oraz nowe miłości wśród składanek Spotify, w szczególności Femme Fatale (ukochana od czasu tegorocznych wakacji) oraz Relax & Unwind. Przede mną wciąż nowa płyta Eminema i mam na dzieję, że za te trzy miesiące to właśnie ona znajdzie się na muzycznej liście kwartalnych ulubieńców. 

Koniec, koniec letniego kwartału! Czas powitać okres jesienni, ciepłe swetry i gorące napoje. Jednak za nim za dobre rozpłyniemy się w atmosferze kasztanowej pory roku chciałabym zaprosić Was na kolejną odsłonę Kwartalnika. Przyznaję się bez bicia - tym razem jest nieco ubogi w nowe pozycje, ale zbyt wiele działo się w okół bym mogła w pełni oddać się kulturze. Mam jednak nadzieję, że znajdziecie we wpisie coś, co umili Wam obecną tu jesień. Zaczynamy!

Gdyby od ilości przemyśleń związanych z przyszłością ustanowiono podatek bez wątpienia poszłabym z torbami... Sierpień dzielnie znosił te kłębiące się w mojej głowie idee, ale wątpię by ktokolwiek inny okazał się równie wyrozumiały. Dlatego na dzień dzisiejszy poprzestanę na tym co powyżej. Ósmy z kolei miesiąc obfitował w wydarzenia, działo się tak wiele rzeczy, że internet zdecydowanie nie górował na liście moich codziennych zajęć.

Jednakże odkryłam kilka naprawdę interesujących stron i nie zamierzam trzymać ich wyłącznie dla własnej uciechy. Zwykle dzielę się tego typu treściami dopiero podczas publikacji Kwartalnika, jednak przez te trzy miesiące zbieram zbyt dużą ilość interesujących linków aby każdemu z nich przydzielić miejsce w poście. Od teraz chciałabym kończyć każdy miesiąc internetowym podsumowaniem, bo choć wielu nazywa go przekleństwem współczesności, ja upatruje w nim bazę dla gigantycznej ilości wartościowych materiałów.

A skoro mowa o samym blogowaniu… Z końcem sierpnia okres wakacji odchodzi w zapomnienie, co prawda rok akademicki rozpoczynam dopiero w październiku, ale nie zamierzam dłużej czekać z regularnym tworzeniem blogowych treści, dlatego mam nadzieję ustawić się na wyznaczonej dla siebie trasie i sukcesywnie kierować się naprzód. A tymczasem zapraszam do zapoznania się z poniższą listą linków:

☞ Wywiad z afgańskim uchodźcą, Abdulem Saboorem

Wywiad został przeprowadzony przez redakcję magazynu Wysokie Obcasy. Dziennikarze docierają do twórcy strony internetowej nazwanej John Refugee czyli Jan Uchodźca. Stanowi ona zdjęciową opowieść o życiu uchodźców w Europie. Abdul pochodzi z Afganistanu, jak sam mówi uwielbia swój kraj, jednak życie w tym azjatyckim państwie oznaczało śmiertelne niebezpieczeństwo z racji specyficznej działalności zawodowej rozmówcy. Saboor uciekł na kontynent miodem i mlekiem płynący - do  Europy aby zacząć nowe, bezpieczne życie. Niestety rzeczywistość okazała się gorzka i rozczarowująca, pokazała, że także u nas: człowiek człowiekowi nie zawsze jest człowiekiem.

☞ Rozmowa ze świadkiem Powstania Warszawskiego, Barbarą Seidler 

Wywiad przeprowadzony przez redakcję Wysokie Obcasy. Krzysztof Kwiatkowski rozmawia (jak można wywnioskować z artykułu) ze swoją babcią, Barbarą Seidler, która jako trzynastoletnia dziewczynka wzięła udział w Powstaniu Warszawskim. To obszerny i niezwykle szczery obraz życia ówczesnych warszawiaków. Każdy zapamiętał je inaczej, każdemu towarzyszyły inne emocje, ale przyświecał jeden cel: odzyskać wolność. Rozmowa chwyta za serce od samego początku, pokazuje jak wiele jest w stanie znieść człowiek i jak bolesna potrafi być historia ludzkości.

☞ Wojciech Eichelberg o trudnym położeniu kobiet

JESTEŚ CUDEM 
50 felietonów na trudniejsze (i nie tylko) chwile w życiu, wersja druga, czyli Regina Brett po raz kolejny zachwyca swoim spojrzeniem na świat. Pod koniec ubiegłego roku popadłam w zachwyt nad pierwszym dziełem autorki Bóg nigdy nie mruga (recenzje książki znajdziesz tutaj) tak więc automatycznie zapragnęłam zapoznać się z resztą twórczości amerykańskiej felietonistki. Co prawda brak możliwości na rozszerzenie doby sprawił, że dopiero niedawno przystąpiłam do lektury.

Co mogę powiedzieć o Jesteś cudem...? Po prawdzie lektura nieco mnie rozczarowała, tu bardzo mocno widać silne przywiązanie autorki do religii, co niektóre przytaczane historie przywodziły mi na myśl nawet pewnego rodzaju fanatyzm. Podobnie bezkompromisowe i chyba też bezrefleksyjne oddanie się dobroczynności, które najbardziej uderzyło mnie w rozdziale czterdziestym czwartym. Niemniej pojawiło się tu naprawdę wiele dobrych felietonów - bardzo urocza okazała się lekcja siódma, którą przeczytałam aż dwukrotnie.

SŁOWNIK WIEDZY O MEDIACH
Swego rodzaju encyklopedia stanowiąca bazową kolekcję informacji dotyczących mediów. Polacy będący ekspertami w dziedzinie dziennikarstwa utworzyli zbiór artykułów wnikliwie zgłębiających temat. Z tym opasłym tomem przyszło mi się mierzyć przy okazji olimpiady i choć czułam się wykończona to muszę przyznać, że książka naprawdę rewelacyjnie opisuje całe zjawisko mediów, jeśli kogoś interesuje ten temat zachęcam do lektury.

SZYBCY I WŚCIEKLI 1-7
Historia młodego funkcjonariusza Braina, którego losy splatają się ze środowiskiem przestępczym organizującym nielegalne drifty. Ambitny policjant szybko oswaja się z rzeczywistością dzieci ulicy, które otwierają przed nim drzwi do znacznie ciekawszego świata.

Ta popularna seria filmów akcji nigdy nie przykuła mojej uwagi, aż któregoś razu po prostu się w niej zakochałam. Nie spodziewałam się, że film z serii szybkie samochody, łatwe dziewczyny i ciągłe porachunki może okazać się tak dobrą rozrywką. Niejednokrotnie spotkałam się z opinią, iż w serii brakuje realizmu jednakże trudno wymagać czegoś podobnego od kina akcji. Szybcy i wściekli to intrygująca seria, pokazująca jak wiele można wykrzesać ze stosunkowo prostej tematyki, ponadto filmy opierają się na tradycyjnych wartościach pokroju; przyjaźń i rodzina ponad wszystko czy miłość, która pokona nawet samą śmierć. Czego chcieć więcej? Gorąco polecam całą serię! Część druga i trzecia mogą być nieco rozczarowujące, ale gwarantuję, że kolejne jak najbardziej dorównują poziomowi pierwszej. A już w kwietniu w kinach zobaczymy znajomą ekipę po raz ósmy (przyda mi się takie rozluźnienie przed samą maturą!) choć przyznaję, że zwiastun przyprawił mnie o niezły zonk (ba! prawe spadłam z krzesła) aczkolwiek jestem otwarta na nową historię - no powiedzmy.

WYŚCIG ŚMIERCI
Stany Zjednoczone rok 2012 - ciemna wizja przyszłości Ameryki. Trwa kryzys gospodarczy, pracownicy więzień wzbogacają się organizując nielegalne wyścigi z udziałem więźniów, które nierzadko są śmiertelne w skutkach. Janson, były kierowca rajdowy pracuje jako robotnik w pobliskiej fabryce, a jedynym światłem w mrocznych czasach są dla niego żona i kilkumiesięczna córka. Jednak nawet ten blask zostaje ugaszony kiedy Janson wrobiony w zabójstwo ukochanej otrzymuje wyrok dożywotniego pozbawienia wolności. Wtedy na jego drodze staje naczelnik więzienia z ofertą nie do odrzucenia - wolność i odzyskanie córki w zamian za udział w samochodowej walce gladiatorów. 

Film miałam okazję obejrzeć już kilka lat temu, ale ponowna możliwość zobaczenia tej ekranizacji pozwoliła mi przypomnieć sobie jak dobre jest to kino. Akcja, intryga, antyutopia i kolorystyka wprowadzają odbiorcę w świat w jakim nikt nie chciałby żyć.

WYŚCIG
Historia, która zdarzyła się naprawdę w latach 70 XX wieku, oto losy dwóch światowej sławy rajdowców - Niki Lauda oraz James Hunt rywalizują o tytuł mistrza w rozgrywce mogącej zakończyć nie tylko ich karierę, ale nawet życie. Sama opowieść o zmaganiach rajdowców nie była tak pasjonująca jak przypuszczałam jednakże sposób, w jaki przedstawiono historię zupełnie mnie oczarował. Odtwórcy głównych ról okazali się uderzająco podobni do prawdziwych postaci, sam klimat filmu, kreacja bohaterów, stroje, sposób życia doskonale odzwierciedlały przedział czasowy, w którym toczy się akcja. Ponadto ekranizacja doskonale pokazuje jak istotny jest złoty środek i zachowanie równowagi pomiędzy pracą, a uciechą dni codziennych.  Jeśli przepadacie za podobnymi filmami koniecznie zobaczcie Wyścig.

FOTOGRAF
Historia rosyjskiej policjantki, która jako jedyna przeżyła spotkanie z seryjnym mordercą, nawet nie wiedząc, że ma z nim do czynienia. To wyjątkowe zdarzenie sprawia, że kobieta dołącza do grupy śledczej tropiącej Fotografa od wielu lat, tym razem ślad mordercy prowadzi do polskiej Legnicy. Co wspólnego z licznymi zbrodniami ma stare nagranie przedstawiającego chłopca mówiącego innymi głosami, dlaczego mężczyzna zmierza za zachodnią granicę, co kryją karty historii? Odpowiedzi przerosną niejednego bohatera filmu.

Fotograf do ekranizacja specyficzna, typowy kryminalny klimat i narastająca niepewność. Nie do końca byłam pewna czy umieścić ten film na liście polecanych; samo zakończenie nieco mnie rozczarowało, jednakże ekranizacji nie można odmówić porządnej dawki napięcia. Mówiąc kolokwialnie jedzie po psychice w bardzo specyficzny sposób, niesie z sobą pewien bagaż emocjonalny co sprawia, że naprawdę intryguje odbiorcę.

AMELIA
Historia młodej Francuski, która przytłoczona samotnością ucieka w świat fantazji i wyobraźni.

Tę opowieść poznałam już dwa lata temu, jednakże wtedy zobaczyłam zaledwie połowę ameliowej historii. Wiedziałam, więc że jeszcze kiedyś muszę znaleźć czas na obejrzenie całości. Kiedy wróciłam do ekranizacji tym razem zupełnie poddałam się jej urokowi. Film jest po prostu definicją mojej miłości do kina. Przygotowany w sposób nietuzinkowy, refleksyjny, ale także zabawny. Słowem rewelacja.

BRIDGET JONES 3
Któż z urodzonych w latach dziewięćdziesiątych nie wychowywał się na przygodach zwariowanej singielki z nadwagą - Bridget Jones? Tym razem jedna z najpopularniejszych bohaterek kina kobiecego nieco schudła jednakże wciąż nie zaspokoiła swoich miłosnych pragnień związanych ze stałym związkiem. Kończąc czterdzieści trzy lata Bridget prawie straciła nadzieję na założenie rodziny z prawdziwego zdarzenia. Los szykuje dla niej jednak niemałą niespodziankę w postaci upragnionej ciąży... sęk w tym, że przyszły potomek może być zarówno dzieckiem słynnego pana Darcy jak i nowego mężczyzny w życiu Bridget  - Jack'a. Bohaterka wspaniałej serii po raz kolejny wpada w poważne tarapaty wciąż bawiąc i zachwycając swoją nietuzinkową osobowością. Fani Bridget musicie zobaczyć ten film! 

BELFER
 Historia inspirowana słynnym Miasteczkiem Twin Peaks, opowiada o ciemnych stronach małej miejscowości, która jedynie udaje spokój i równowagę. Asia Walewska wielu wydawała się ideałem, a jednak to właśnie jej ciało znaleziono porzucone w lesie. Z czasem okazuje się, że na pozór poukładana siedemnastolatka prowadziła podwójne życie, do którego wstęp mieli nieliczni. Miastem rządzi skorumpowana elita, której nadzwyczaj zależy na zakopaniu sprawy morderstwa razem z ciałem denatki i prawdopodobnie tak też by się stało gdyby nie Paweł, który nie spodziewanie zjawia się w mieście jako nowy polonista w miejscowym liceum. Mężczyzna zaczyna prowadzić śledztwo na własną rękę chcąc za wszelką cenę wyjaśnić okoliczności śmierci dziewczyny, która była dla niego nie tylko niedoszłą uczennicą.

Nie będę ukrywać, że nie jestem miłośniczką polskiej kinematografii. W ostatnich latach nasi rodacy tworzyli albo żenujące komedie albo do bólu przygnębiające opowieści o ludzkiej bezduszności. Belfer również nie na leży do gatunku lekkich seriali, jednak osobiście jestem mile zaskoczona profesjonalizmem tej produkcji. Twórcy oparli opowieść na wszystkich, najgorszych cechach naszego narodu tworząc z nich atut w postaci udanego serialu.

ŻYCIE Z NAPADAMI PANIKI 
Kolejny, poruszający film Kasi Napiórkowskiej, tym razem opowieść dotyczy problemu napadów paniki. Osobiście jestem pełna uznania dla twórczości Kasi, dla mnie to najznakomitszy youtubowy działacz w naszym kraju... wielu cieszących się sławą youtuberów nie dorasta jej do pięt, ale kwestia kultury masowej to osobny temat.

BYĆ JAK DZIEWCZYNA
Fenomenalna kampania always działająca na rzecz wzmocnienia pewności dziewcząt wypuściła kolejny film krótkometrażowy pokazujący, że robić coś jak dziewczyna to żadna obelga bowiem w kobietach drzemie ogromna siła.

ADA PRZEŚMIEWCZO O TYPOWYCH "DZIEWCZYNACH Z INSTAGRAMA” 
Youtubowe parodie lub porównania oczekiwań z rzeczywistością są zwykle żenująco beznadziejne jednak Adrianna z True Beauty is Internal stworzyła coś naprawdę zabawnego i o zgrozo prawdziwego. Jeśli macie dwie minuty na poprawę humoru na pewno nie zaszkodzi zobaczyć.

ADA Z CIEKAWOSTKAMI NA TEMAT ROSJI 
Znów twórczość Adrianny, tym razem jednak nieco bardziej na poważnie. Od zawsze fascynowała mnie historia i kultura naszego wschodniego sąsiada tak, więc dotychczasowe filmiki pochłonęłam z przyjemnością. Gorąco zachęcam do obejrzenia.

ALINA Z DESIGNEYOURLIFE.PL O TYM JAK ZROBIĆ DOBRE ZDJĘCIE TELEFONEM
Jeśli  podobnie jak ja wojujecie ze swoimi komórkami w celu obopólnego porozumienia, którym będzie choćby jedno ładne zdjęcie, serdecznie zachęcam Was do obejrzenia tego krótkiego filmu. Kilka prostych kroków, które zdecydowanie poprawią jakość fotografii.

AGATA O DZISIEJSZEJ MODZIE RODEM Z KULTOWYCH "FRIENDSÓW” 
Ilekroć oglądam Przyjaciół (mniej więcej dzień w dzień) zawsze wpadam w zachwyt nad modą z lat 90 minionego wieku, którą dumnie reprezentuje żeńska połowa paczki. Tym czasem wpadłam na wpis Agaty, która pokazuje ile współcześnie zabraliśmy z tamtejszych trendów. Świetne porównanie.

LUV IS RAGE (Lil Uzi Vert)
Trzeci album amerykańskiego rapera i hiphopowca Lil Uzi Vert absolutnie zjawiskowy, przesiąknięty specyficznym klimatem gatunku - płyta trudna do opisania zdecydowanie do przesłuchania.

W tym miejscu muszę także zaznaczyć, że moja obecność na blogu stanie się coraz bardziej nieregularna (choć Wy z pewnością już to zauważyliście)... Będę się bardzo starać, aby nie zapanowała tu totalna cisza, ale niczego nie mogę obiecać... obowiązki maturalne wzywają. Zdecydowanie nie jest  to kryzys tego miejsca, już w maju ruszam z kopyta, pomysły są, wena jest... tylko z tym podłym czasem krucho, no ale zobaczymy. Jeśli ktoś czułby się stęskniony lub byłby zainteresowany co robię kiedy nie zakuwam  to odsyłam na mój instagramowy profil gdzie zobaczycie trochę studniówkowych wspomnień oraz... mój pierwszy (i zdecydowanie nie ostatni!) tatuaż. Tymczasem życzę Wam udanego i bogatego w słonko tygodnia! 

Święta to magiczny czas - jeszcze do niedawna głosiły zewsząd masowe media i miały rację. W końcu tylko prawdziwy Grinch nie ulegnie tej pachnącej piernikami i drzewkami choinkowymi atmosferze Bożego Narodzenia. W tym okresie zwykle zapominamy o wszelkim smutku - chcemy się cieszyć i po prostu dobrze bawić. Jest to jak najbardziej zdrowy i dobry odruch jednakże w całym tym radowaniu nie możemy zapominać, że zło istnieje... Myślę, że w tym magicznym okresie zdecydowanie łatwiej jest nam z nim walczyć: przekazujemy datki, przygotowujemy paczki, angażujemy się w rozmaite akcje i nagle pojawia się historia taka jak Życie na miarę, opowiadająca o złu konsumpcjonizmu... a przecież to właśnie to zjawisko dopina naszą świąteczną atmosferę na ostatni guzik. Pojawia się impas.

W 2013 roku, w bangladeskiej Szabharze runął budynek, który od lat budził lęk pracowników - Rana Plaza. Świat pogrążył się w rozpaczy czekając na wieści o stanie osób, które ugrzęzły pod gruzami fabryki. W Bangladeszu pojawiło się mnóstwo dziennikarzy, tworzących relacje z miejsca tragedii, w tym Polak Marek Rabij. Sytuacje w ogarniętym trwogą Bangladeszu zrelacjonował na łamach Newsweeka, w artykule "Bangladesz: krew, pot i łzy." Rok później, kiedy emocje opadły, a świat na moment pogrążony w refleksji powrócił do konsumpcyjnego biegu, Marek Rabij wraca do ojczyzny Rana Plaza aby przyjrzeć się dokładniej trudnej sytuacji mieszkańców kraju - głównie pracowników szwalni odzieżowych. Podróż dziennikarza, informacje jakie zdobył zostały opisane w przejmującym reportażu, trafnie zatytułowanym: "Życie na miarę. Odzieżowe niewolnictwo." 

Świat z jakim zetknął się Marek Rabij, a następnie opisał w swojej książce jest światem absurdów. Przemysł odzieżowy ulokowany w krajach wolno rozwijających się przypomina nieco rzeczywistość Procesu Franza Kafki - teoretycznie odbiorca rozumie, co autor chce przekazać lecz w praktyce nie dostrzega sensu wydarzeń. I o ile słynny Józef K. był postacią fikcyjną, o tyle chory świat przedstawiony w reportażu dziennikarza istnieje naprawdę... Już na wstępie uderza nas wypowiedź jednego z właścicieli fabryki - "Albo jesteś lubiany albo efektywny" (a że w fabrykach nie przysługuje nawet zwolnienie lekarskie ani jakiekolwiek inne; może przez dwa dni zwierzchnik nie będzie szukać nikogo na twoje stanowisko, ale po tygodniu w fabryce nie będzie dla ciebie miejsca, no chyba że zstąpisz innego chorowitego nieszczęśliwca) więc pracownicy zdecydowanie bardziej wolą być efektywni niż lubiani. Jednakże pomiędzy mieszkańcami wyspy czyli mówiąc wprost slumsów istnieje pewna solidarność - tu każdy sobie pomaga, nie możesz odmówić sąsiadowi pomocy pieniężnej nawet jeśli sam cierpisz na braki; bo kto wie może jutro, kiedy to ty będziesz umierać z głodu nikt nie pomoże tobie. Na wyspie po prostu nie ma ludzi biednych i biedniejszych, jak mówią sami mieszkańcy lepiej żyć honorowo niż liczyć sam na siebie.


Notabene wyspa wcale nie jest najgorszą, możliwą dzielnicą - największa biedota żyje przy torach kolejowych, dopiero te rejony określa się w Bangladeszu mianem slamsów: tu domy zbudowane są ze śmieci i odpadów, usztywniane kokosami by podmuch wiatru stworzonego przez pociąg nie zmiótł domostwa. Mieszkańcy twierdzą ze stolica kraju jest jak kran z zepsutym odpływem to znaczy zapycha się - przestrzeń całego miasta równa się wielkości Krakowa, ale już ilość mieszkańców stanowi 1/3 populacji całej Polski. Nic więc dziwnego, że z braku przestrzeni mieszkańcy slumsów moszczą się na torach - na przykład kiedy gotują posiłek. Rocznie wiele osób traci w ten sposób życie, pociąg nadjeżdża zbyt szybko by zawsze zareagować w porę. W slamsach co druga osoba może być analfabetą, większość zaś uzależniona jest od narkotyków i innych używek.


Znaczna część bangladeskiej społeczności znajduje zatrudnienie w fabrykach. Warunki pracy często okazują się fatalne. Efektywna praca jest po prostu niemożliwa właściciel fabryki, co prawda wymienia sprzęt i "unowocześnia" szwalnie jednakże często o maszyny z Chin wysłużone dobre czternaście lat - w tym wypadku prosty szew brzmi co najmniej niewiarygodnie. A co najgorzej w takich warunkach naprawdę nie trudno o wypadek. Pożary zdarzają się w fabrykach na porządku dziennym, kiedy jedna z nich stanęła w płomieniach zaniepokojeni pracownicy zostali uwięzieni w salach przy maszynach. Nadzorcy usprawiedliwiali się, że do zamknięcia drzwi doszło przed pożarem, bowiem właściciel nakazał wyrobienie dniówki po godzinach, ale pracownicy zaprzeczają - zamknięto ich kiedy poczuli swąd dymu, uważają że był to zabieg celowy, aby można było bezpiecznie wynieść towar z płonącego budynku... był on bowiem cenniejszy niż ludzkie życie.

Największym absurdem jest jednak naiwność ludzi zachodu - światowe organizacje chełpią się walką z zatrudnieniem nieletnich, po interwencji w jednej z fabryk cieszą się z poprawy suchych statystyk, ale nikt już nie myśli o losie dziecka, które nagle nie stać nawet na miskę najpodlejszego ryżu. Sam kontrahent również nie chce kłopotów, zwłaszcza po tym co zdarzyło się w Rana Plaza, tak więc właściciele fabryk wymyślili tzw. fabryki potiomkinowskie - czyste, wyposażone w drogi ewakuacyjne, gaśnice, brak nieletnich pracowników, ale że koszty produkcji w takim miejscu byłyby znacznie wyższe (a przecież nie o to chodzi kontrahentowi) dlatego super fabryki  zlecają zadanie podfabrykom, które wyglądają już znacznie gorzej, ale za to cena usatysfakcjonuje kontrahenta, który teoretycznie nie ma o niczym pojęcia - sam nie pyta o stan fabryki, w końcu ciekawość to pierwszy stopień do piekła.

Świat zachodu, który ujrzy azjatycki koszmar odzieżowy podnosi alarm i bunt, zarzeka się, że już nie będzie kupował w tanich sieciówkach, gdzie każde ubranie opieczętowane jest informacją MADE IN BANGLADES... Z naszej pięknej Europy taki postęp uważa się za godny pochwały, ale z punktu widzenia pracowników fabryk już nie bardzo, bowiem odbieramy im źródło dochodu. Tak naprawdę rozwiązanie tej patowej sytuacji wydaje się niemożliwe i chyba to boli najbardziej. Nie mniej serdecznie polecam reportaż Marka Rabij, ja dosłownie pochłonęłam tę szokującą relację, która wywarła na mnie ogromne wrażenie. Książkę przeczytałam w sierpniu, obecnie rozpoczął się styczeń, a ja wciąż mam w głowie koszmarne historie przytoczone w reportażu napisanym z największą, dziennikarską starannością. Wielkie uznanie za poruszenie tak istotnego tematu i pokazanie go z różnych stron, nie tylko pozornego humanitaryzmu. Lektura zdecydowanie warta uwagi.

Należę do irytującego grona osób, które jak czegoś nie robią, to po prostu nie robią, ale gdy już zaczną, to wkręcają się maksymalnie. Objawy tego dziwnego postępowania najlepiej widać na przykładzie kina - nie chodzę pół roku, po czym w jednym tygodniu zjawiam się trzy razy. Boska Florence trafiła właśnie na etap mojej wysokiej aktywności kinowej i tak obejrzawszy zapowiedź powiedziałam sobie: idę. Wcześniej nieco poczytałam, wzięłam sobie do serca opinie zachęcających mnie do seansu osób i w wrześniowy wtorkowy wieczór kiedy słońce jeszcze nas rozpieszczało swoją długą obecnością wybrałam się do kina. W pamięci szczególnie zapadło mi ostrzeżenie, iż na filmie można płakać ze śmiechu i wzruszenia. Wszytko to, brzmiało tak dobrze, że na sali kinowej moja ekscytacja sięgała poziomu trudnego do opanowania, a potem... potem boleśnie spadała z każdą minutą filmu.

Boska Florence w reżyserii Stephena Frearsa, twórcy takich filmów jak Niebezpieczne związki czy Tajemnica Filomeny, to historia oparta na faktach, która zdarzyła się w latach czterdziestych XX wieku w mknącej ku rozwojowi Ameryce. Florence Foster Jenkins (w tej roli jak zwykle fenomenalna Meryl Streep) to bogata, pewna siebie kobieta w średnim wieku. Jej największą pasją jest muzyka, od zawsze pragnęła śpiewać, tyle, że życie nieco pokrzyżowało te artystyczne plany. Jednakże stara miłość nie rdzewieje i którejś nocy, kiedy Florence wraca z opery, myśl o realizacji muzycznego marzenia wraca jak bumerang. Wspierana przez kochającego męża, St Clair (w tej roli równie rewelacyjny Hugh Grant) zatrudnia początkującego lecz bardzo uzdolnionego pianistę Cosme (w postać wcielił się znany głównie z genialnej roli Wolowitza w Teorii Wielkiego podrywu, Simon Helberg) i postanawia podbić amerykańską scenę muzyczną. Niestety pech chciał, że Jenkins nie ma za gorsz talentu do śpiewu, a jej pewność siebie nie dopuszcza do głosu realizmu. Uwielbiające Florence grono, z jej mężem na czele, robi wszystko by kobieta czuła się utalentowana i wielka, jednakże świat jest zbyt szeroki by zajmowały go wyłącznie przyjazne dusze. Znajdą się również tacy, którzy z chęcią wskażą śpiewaczce drzwi prowadzące za scenę. 

Historia a ekranizacja 

Muszę przyznać, że napisanie recenzji filmu opartego na faktach nieco mnie przerasta. Ekranizacja sama w sobie była rewelacyjna, co do tego nie mam wątpliwości. Gra aktorska na najwyższym poziomie, Streep jak zawsze wydobyła ze swojej roli maksimum, Helberg okazał się geniuszem - postać Mcmoon'a wykreował w tak niesamowity sposób, że zdecydowanie chylę przed nim czoło, Grant został nieco przyćmiony przez wymienioną dwójkę, ale również pokazał naprawdę wysoki poziom gry. Zdjęcia okazały się bardzo realistyczne, scenografia i kostiumy po prostu mnie w sobie rozkochały, scenariusz oddał to co kluczowe, film zdecydowanie mi się nie dłużył, a jednak, poczułam się rozczarowana. Wszyscy w okół obiecywali motywujące kino, a mnie historia jedynie zirytowała. Jenkins miała trudne życie, paskudna choroba z jaką przyszło jej żyć (nie będę zdradzała szczegółów) wzbudziła we mnie wielki żal i współczucie, jednak samej postaci nie zdołałam polubić. Denerwowało mnie zachowanie ludzi, którzy wmawiali kobiecie iż naprawdę nie brak jej talentu, a każdą krytykę odbierali jak zbrodnię przeciwko światu. Niejednokrotnie wspomniałam o swoim dziennikarskim marzeniu i teraz stawiając się na miejscu osoby piszącej niegdyś artykuł o Florence nie chciałabym kłamać, pozbawiać swój tekst wiarygodności i szargać dobre imię gazety.  Wydaję mi się, że tak naprawdę kobietę skrzywdzono fałszywym słodzeniem czego dowodem jest zakończenie filmu. Ale czy mogę obwiniać za to twórców ekranizacji, czy mogę poddać krytyce czyjeś życie, czyjąś historię? Nie sądzę by było to możliwe, czuję się skonfundowana i de facto nie pewna tego co myślę. Film zdecydowanie nie zasługuje na miano inspirującego i motywującego jednak nie mniej sam Frears, aktorzy i reszta ekipy stworzyli coś naprawdę wspaniałego. Jak więc brzmi konkluzja? Boską Florence polecam zobaczyć jednakże bez wygórowanych oczekiwań.

Fotografia we wpisie: wykonane przy pomocy strony Canva 

CZŁOWIEK-NIETOPERZ + KARALUCHY + CZERWONE GARDŁO  - trzy pierwsze tomy kryminalnej serii opowiadającej o norweskim śledczym z Wydziału Zabójstw Harrym Hole. Z dziesięcio-tomowego cyklu za mną dopiero wyżej wymienione pozycje, co niezwykle cieszy, w końcu ponad połowa genialnych historii ciągle przede mną. O kryminałach Jo Nesbo dowiedziałam się dzięki tacie i absolutnie rozkochałam w kunszcie pisarskim skandynawskiego autora. Rewelacyjnie zbudowana akcja, ciągłe napięcie, barwne postacie i za każdym razem zaskakujące zakończenie. Gdy skończę całą serię na pewno zaproszę Was na wpis podsumowujący, w którym dowiecie się znacznie więcej o postaci Harry'ego Hole i sprawach jakie prowadził. 

MAŁE ŻYCIE - historia czwórki amerykańskich mężczyzn, którzy przyjaźnią się ze sobą od czasów studiów. Poznajemy ich kilka lat później i przez kolejne osiemset stron towarzyszymy im w różnych momentach życia docierając aż do okresu ich zaawansowanej dojrzałości i starości. Od momentu odłożenia Małego życia na półkę jest to bez wątpienia moja ukochana powieść. Absolutnie bezkonkurencyjna, poruszająca, chwytająca za serce. Po więcej szczegółów zapraszam Was do recenzji, którą opublikowałam na początku miesiąca.

SZAFA - trzy opowiadania, trzy historie, trzy wielkie refleksje. Będzie o parze, która kupiła starą, niegdyś używaną szafę będącą symboliką Edenu i pokojówce, która poznaje ludzi poprzez ich hotelowe pokoje, tak inne jak inni są ich mieszkańcy i wreszcie będzie o D, o D, który tworzy komputerowe światy mające być lepszymi od tego gdzie przyszło nam żyć. Fascynująca, nietuzinkowa książka, na którą składają się zupełnie odmienne, a jednocześnie dotykające tej samej ludzkiej sfery opowiadania. Jestem pod wrażeniem kunsztu pisarskiego Olgi Tokarczuk i na pewno sięgnę po jej kolejne dzieła.

ŻYCIE SZYTE NA MIARĘ - fenomenalny reportaż Marka Rabij dotyczący wyzysku ludzi szyjących odzież w zdezelowanych szwalniach Bangladeszu dla zagranicznych kontrahentów. Poruszająca historia napisana przez samo życie, autor zabiera nas w podróż do miejsc, o jakich balibyśmy się nawet śnić, aby uświadomić nam w jak patowej sytuacji znajdują się ubodzy mieszkańcy krajów szyjących ubrania dla wielkich marek. Książka napisana z dziennikarską dociekliwością, na bardzo wysokim poziomie, którą pochłonęłam w kilka dni. Jej wnikliwa recenzja pojawi się wkrótce na blogu.

DZIKA KACZKA - wzruszający, dziewiętnastowieczny dramat opowiadający o tragedii rodziny Ekdal, która boryka się z odwiecznym pytaniem: czy prawda zawsze jest lepsza od kłamstwa? Moja pierwsza, tegoroczna lektura, która okazała się nadzwyczaj fascynującym dziełem. Muszę przyznać, że nie jestem fanką tego gatunku, aczkolwiek Dzika kaczka okazała się zupełnie innym dramatem niż te, z którymi przyszło mi się mierzyć dotychczas. Piękna, wzruszająca opowieść o ludzkiej głupocie, zaślepieniu i prawdziwej miłości. Polecam wszystkim miłośnikom sztuk chwytających za serce.

POTĘPIONY - historia dziesiątki więźniów skazanych na śmierć wykupionych przez producenta programu reallity show z więzień trzeciego świata. Od tej pory bohaterowie umiejscowieni w dżungli będą walczyć na śmierć i życie, a zwycięzca otrzyma wolność i sowite wynagrodzenie. Wśród bohaterów programu poznajemy Conrada niesłusznie skazanego Amerykanina, który ma dla kogo żyć. Film określiłabym mianem Igrzysk śmierci dla dorosłych, brutalny, ale potrafiący poruszyć. Pokazuje, że producentów i widzów nielegalnej, śmiertelnej rozgrywki niewiele różni od psychopatycznych uczestników. Film pochodzi z 2007 roku, ja wpadłam na niego przypadkiem i jeśli macie w miarę mocne nerwy serdecznie polecam.

ŚMIETANKA TOWARZYSKA - historia młodego Bobby'ego Dorfmana, któremu obrzydło życie na rodzinnym Bronxie, a fantazja przywiała go aż do Hollywood gdzie brat matki, wuj Phil postanawia pomóc młodzieńcowi w świecie aktorskich intryg i barwnych bali. Tym razem Woody Allen zabiera nas swoim nowym filmem do Ameryki w XX-leciu międzywojennym czym mnie ujął już na samym wstępie. Film zrobił na mnie nieco słabsze wrażenie niż zeszłoroczny Nieracjonalny mężczyzna, ale zdecydowanie nie podzielam opinii niektórych dziennikarzy bełkoczących coś o końcu Woody'ego. Dla mnie Allen jest mistrzem kina, a jego kolejne produkcje ciągle utrzymane są w tym samym klimacie, co naprawdę jest sztuką. Gorąco polecam.

ŻYCIE I CAŁA RESZTA - opowieść o Jerrym, który będąc na życiowym zakręcie spotyka w parku starszego mężczyznę służącego mu osobliwymi radami. Chłopak zmaga się z wieloma problemami, między innymi dotyczącymi swojej zwariowanej, chorej psychicznie dziewczyny Amandy. Kolejny film Woody'ego Allena, który doskonale wpasowuje się w klimat innych ekranizacji twórcy. Zabawna, zakręcona filozoficznie-psychologiczna komedia w sam raz na luźny wieczór.

BOSKA FLORENCE - głośna produkcja w gwiazdorskiej obsadzie, opowieść, która zdarzyła się naprawdę. Florence Foster Jenkins uznana za najgorszą śpiewaczkę świata przez lata robiła karierę muzyczną przekonana o wielkości swojego głosu. Ta osobliwa biografia okazała się mocno odbiegać od moich oczekiwań i zdecydowanie pokuszę się o stworzenie jej recenzji. Nie mniej już dziś chciałabym polecić ten zdecydowanie nietuzinkowy film. 

RAFAŁ O CODZIENNYM ŻYCIU INWALIDY - kanał na YouTube prezentujący wzruszającą treść. Bohaterem filmów jest Rafał, poruszający się na wózku inwalidzkim chłopak pozbawiony przedramienia, opowiada o tym jak radzi sobie z codziennością w tak trudnym położeniu. Osobiście niezwykle wzruszyła mnie bijąca od niego determinacja, siła i nadzieja. Myślę, że warto zapoznać się z filmami Rafała choćby w celu nauki tak mądrego podejścia do życia. 

EWA Z RLM PORÓWNUJE DWA STANDARDY CENOWE KOSMETYKÓW - tej youtuberki na pewno nie muszę nikomu przedstawiać bowiem Ewę z RLM zna większość mieszkańców Polski, aczkolwiek domyślam się, że duża część podobnie jak ja ogląda publikowane filmiki wybiórczo. Dlatego być może umknął Wam podlinkowany film, który pokazuje rewelacyjne porównanie kosmetyków z dwóch półek cenowych - drogo nie zawsze znaczy lepiej.

WYWIAD ROKSANY RUTKOWSKIEJ Z EMERYTOWANĄ NAUCZYCIELKĄ O ŻYCIU W POLSCE SPRZED LAT - przepiękna, emocjonalna rozmowa przeprowadzona z dziennikarską dokładnością. Jeśli interesuje Was ta zdecydowanie bardziej współczesna historia Polski, zagadnienia społeczne lub po prostu fascynujące wywiady zajrzyjcie koniecznie!

WERONIKA ROKICKA DLA KRYTYKI POLITYCZNEJ OPISUJE CO PRZYNIÓSŁ SALWADOROWI CAŁKOWITY ZAKAZ ABORCJI - link do artykułu podrzucałam już na fanpage bloga, a także przy okazji mojego felietonu na temat zaostrzenia ustawy aborcyjnej w Polsce, jednak nie zawadzi wspomnieć o nim ponownie. Gorąco zachęcam Was do zapoznania się z opisanymi historiami, bo świadomość jest najważniejsza.

AGATA KOMOROWSKA PORUSZAJĄCO O PRAWIE DO ABORCJI - jako matka chłopczyka z zespołem Downa, mama adoptowanej dziewczynki i kobieta, która przeżyła poronienie Agata staje w obronie innych pań i apeluje o wolność wyboru. Gorąco polecam Wam tę wzruszającą, prawdziwą wypowiedź.

HARPER'S BAZAAR Z POMOCĄ W WYMOWIE NAZW ZAGRANICZNYCH MAREK I NAZWISK - tytuł linku mówi sam za siebie, jeśli Wy również łamiecie sobie język na francuskich wyrażeniach zdecydowanie zajrzyjcie do artykułu Harper's Bazaar.

SOUNDTRACK Z LEGIONU SAMOBÓJCÓW - filmu nie widziałam, bo tematyka jest mi po prostu obca, ale ścieżkę dźwiękową "męczę" od tygodni. Absolutnie genialna, energetyczna, dająca power w tę jesienną szarugę, muzyka towarzyszy mi praktycznie w każdej wolnej chwili. Jeśli jeszcze nie znacie, zachęcam do przesłuchania.