To nie jest jeden z tych zaplanowanych wpisów, który publikuję z zadowoleniem. Ten powstał bardzo niedawno pod wpływem wydarzeń, które obserwuję od pewnego czasu w wiadomościach. Do napisania postu zdecydowanie nie zainspirowały mnie, ale zmusiły cztery historie, o których ostatnio jest naprawdę głośno i które doprowadziły mnie do niezwykle przykrych wniosków. W naszej kulturze przemoc jest traktowana jako pewnego rodzaju tabu. To znaczy wiemy, że patologia istnieje i mimo chciałoby się rzec zaawansowanych światopoglądowo czasów jest wciąż obecna. Rok temu napisałam artykuł (do przeczytania tutaj) o - jak to nazwałam - oposjoniźmie czyli udawaniu martwego przed światem, aby przypadkiem mu się nie narazić. W tamtym wpisie przywołałam historię z własnego życia, która dała mi bardzo smutną lekcję: skoro umiesz liczyć to liczyć wyłącznie na siebie. Przytoczę tu fragment tamtej notki, więc jeśli kojarzycie tę opowieść po prostu przejdźcie do kolejnego akapitu.

Mam czternaście lat wraz z przyjaciółką stoję na przystanku pełnym ludzi, wracamy ze szkoły jest godzina szesnasta, ale z racji zimy na dworze zapanował mrok. Kiedy czekamy na autobus pochłonięte rozmową, na miejscu zjawia się dwóch pijanych kibiców Śląska Wrocław. Tego wieczoru na stadionie miejskim miał odbyć się mecz, ale panowie byli już w wystarczająco "sportowym" nastroju. Milkniemy z przyjaciółką by niepotrzebnie nie zwracać na siebie uwagi, ale niestety ci i tak postanowili do nas podejść. Udawanie, że nie słyszymy ich pijackiej gadki zdaje się na nic, w końcu jeden z nich zirytowany naszym milczeniem unosi rękę w moją stronę, automatycznie krzyczę by mnie natychmiast zostawił. W końcu drugi z kibiców odciąga kolegę, który na odchodne nazywa mnie najgorszym określeniem kurtyzany. Prawdę mówiąc do dziś zastanawiam się jak potoczyłaby się sytuacja gdyby jeden z mężczyzn nie był na tyle trzeźwy by odciągnąć od nas agresywnego kolegę... Przystanek pełen ludzi, w tym kilku rosłych mężczyzn zaciekle wpatrywało się w ulicę udając, że nie widzi nieporadności czternastolatek wobec zaistniałej sytuacji

Oczywiście nie doświadczyłam żadnej przemocy, a jedynie porządnie mnie nastraszono, nie zmienia to jednak faktu, że od tragedii dzielił mnie jeden w miarę trzeźwy człowiek. Ale skoro ludzie nie zareagowali w środku dnia, na zaludnionym przystanku (warto dodać, że był gigantyczny korek, więc wokół nas było naprawdę MNÓSTWO osób świadomych co się może wydarzyć), to co dopiero  w sytuacji prawdziwego zagrożenia... Wtedy chowanie głowy w piasek to podstawa dla naszego społeczeństwa. Kiedyś słyszałam historię o ludziach, którzy odmówili dozorczyni poproszenia sąsiadów o nie zamykanie zsypu, bo cytuję: "Będziemy tu żyć do śmierci, więc nie chcemy z nikim kłótni". Czyli mówiąc wprost dla niektórych zwykła sąsiedzka rozmowa stanowi lęk przed ostracyzmem. Jak więc w takich warunkach mamy kształtować młodych ludzi na osoby świadome i społecznie zaangażowane? Nie mówię tu wyłącznie o Polakach, jednak te tendencje w naszym kraju są wysoce niepokojące, a ja jako obywatelka tego państwa obserwuję je na co dzień... 

Przed bodajże dwoma tygodniami na jaw wyszła sprawa mężczyzny, który przez dwa lata więził, torturował i molestował własną żonę. [Jeśli nie znacie szczegółów sprawy odsyłam do typowo informacyjnej notki - tutaj.] Oprawca chwilę po ślubie ukazał swoje prawdziwe oblicze po raz pierwszy, z czasem było tylko gorzej. W końcu zamknął żonę w piwnicy, kazał jej jeść rozmoczony chleb przywiązanej i na czworaka jak pies, potem brutalnie gwałcił kobietę, zmuszał dzieci do bicia bezbronnej matki. Córki także były bite i molestowane przez swojego ojca. Ponoć pokrzywdzoną wypuszczano z piwnicy na wyjątkowe okazje aby pokazała otoczeniu, że w jej życiu nie dzieje się nic złego, do jej więzienia wpuszczano zaś innych mężczyzn, którzy za dwadzieścia złotych mogli zrobić z kobietą co tylko chcieli. Istnieją także doniesienia, że dzieci miały na twarzy nawet ślady po taśmie klejącej, którą zasłaniano im usta. Nie wierzę, że NIKT przez DWA lata nie dostrzegł, że w tamtym domu dzieje się istne piekło... Ba, zamiast pomóc maltretowanej kobiecie dokładali swoje - tu mam na myśli gwałcicieli za dwie dychy. Oczywiście media dotarły do osób mieszkających w sąsiedztwie, a nawet do matki oprawcy, ale albo nikt nie widział, albo co w domu to w domu... Jednym słowem katowanie człowieka we własnym M2 jest dla wielu ludzi sytuacją w normie, no bo na co to się wtrącać w cudze życie. (Fakt, że wyrok dla tego mężczyzny to jedynie dwadzieścia pięć lat, dodatkowo z możliwością ubiegania się o przedterminowe zwolnienie po odbyciu trzech czwartych kary, jest szokujący, bo ofiara długo nie będzie w stanie normalnie funkcjonować, jeśli w ogóle kiedykolwiek da radę żyć ze spokojem.)

Rozumiem, że interweniowanie jest trudne, że wymaga od nas pewnego rodzaju odwagi, że boimy się o własne życie i życie naszych najbliższych... Ale na miłość boską już nawet patrząc tak czysto egoistycznie: jaką mamy pewność, że ktoś kto maltretuje własną rodzinę za chwile nie wpadnie w odwiedziny do nas, zabierając ze sobą siekierę. Skąd wiemy, że nie trafi na nasze dziecko wracające ze szkoły, partnera/partnerkę przychodzącego z pracy po zmroku... Dlaczego ułatwiamy czynienie zła tego typu ludziom? I nie jest to kwestia racjonalnej kalkulacji dorosłych, bo przecież wiemy co zdarzyło się w gdańskim gimnazjum. [Jeśli nie znacie szczegółów sprawy odsyłam do typowo informacyjnej notki - tutaj.] Do sieci trafiło nagranie, na którym kilka dziewcząt znęca się nad uczennicą gimnazjum. Dziewczynka jest bita, kopana, ciągnięta za włosy. Wokół tłum osób przygląda się z rozbawieniem, dopinguje, zachęca do dalszej masakry, nawet podpowiada gdzie jeszcze uderzyć czy kopnąć, jak bardziej ją upokorzyć i zniszczyć. To już nawet nie jest lęk przed hipotetyczną zemstą za interwencje, ale zwykłe zwyrodnialstwo, którym świadek dzieli się w sieci. Porażkę wychowawczą ponieśli, więc nie tylko rodzice bohaterek materiału, ale także dzieciaków, które biernie lub co gorsza z aplauzem uczestniczyły w agresji. A wystarczyło tylko zawołać nauczyciela, woźnego, konserwatora, przechodnia... kogokolwiek z dorosłych kto mógłby przerwać katowanie dziewczyny.

Twarz, nam jako ludziom, ratuje mieszkanka Texsasu. Erika Burch wybrała się na zwykłe zakupy do Walmartu w Cleveland, kiedy niespodziewanie zauważyła kwilące dziecko błagające ojca o litość. Kilkuletnia dziewczynka została przywiązane za włosy do sklepowego wózka, które pchał rosły mężczyzna mający za nic ból dziecka. Erika od razu zareagowała, ale ojciec odburknął tylko, że nie jest to sprawa kobiety, więc niech się lepiej nie wtrąca. Burch zrobiła zdjęcie i udała się z nim na policje, ale tam usłyszała, że każdy ma prawo do dyscyplinowania własnego dziecka, a dziewczynka nie nosi śladów świadczących o znęcaniu. Pomogło dopiero wrzucenie fotografii do sieci, okazało się, że mężczyzna posiada już wyrok za znęcanie się nad nieletnimi i poszkodowana dziewczynka została zabrana w bezpieczne miejsce. I tu pojawia się nagle kolejny absurd, bo w internecie zarzuca się kobiecie wtrącanie w życie rodzinne, przez co dziecko zabrano od bliskich. Ba, na polskich portalach znalazłam nawet komentarze chwalące ojca, bo te dzisiejsze dzieciaki są takie rozpieszczone, że trzeba uciekać się do przemocy aby je jakoś wychować... chyba na potencjalnych oprawców. Nie zrozumcie mnie źle, mocno potępiam skandynawskie ingerowanie w życie obywateli, sprawdzanie każdego życzliwego donosu sąsiada, bo dziecko nabiło sobie guza czy zrobiło sinika. Dziecko to tylko dziecko, nie uważa, szaleje, łazi po drzewach i jak się nie wywróci to się nie nauczy, ale czym innym są siniaki nabite w boju z grawitacją, a czym innym te zadane przez rodziców. Zrobienie dziecka to żadna sztuka i nie jest to też powód do bezkarnego dyscyplinowania małoletnich. Zaangażowanie pani Burch jest godne pochwały i podziwu, gdyby na świecie było więcej takich ludzi może nie słyszelibyśmy tyle o noworodkach pobitych na śmierć. Bo jeśli ktoś w miejscu publicznym przywiązuje dziecko za włosy do pchanego wózka sklepowego, to co musi się dziać za zamkniętymi drzwiami...

Z drugiej strony jak tu się dziwić zwykłym obywatelom skoro nie reagują nawet osoby, których zadaniem jest obrona słabszych. Kilka tygodni temu na światło dzienne wypłynął materiał, na którym widać, jak dwudziestopięcioletni mężczyzna zatrzymany w ubiegłym roku przez wrocławską policję jest katowany w policyjnej toalecie. Odkąd dowiedziałam się co zaszło tamtego dnia, za każdym razem gdy mijam na wrocławskim rynku miejsce, w którym chłopak patrzył na świat ostatni raz, czuję dreszcze. Potraktowany gorzej niż zwierz, umierał w męczarniach za zamkniętymi drzwiami komisariatu... za przyzwoleniem grupy funkcjonariuszy mających stać na straży prawa. W jednym z filmów z Tomem Cruise, Jack Reacher: Jednym strzałem, bohater wylicza typy osób, które wstępują do armii: są to patrioci lub ludzie chcący kontynuować rodzinną tradycje oraz... ci, którym podoba się wizja legalnego zabijania. Jestem, więc w stanie pojąć, jakoś objąć rozumem, że i w policji znajdą się osoby o psychopatycznych skłonnościach, ale przecież paralizator trzymała jedna osoba. Co więc działo się z resztą funkcjonariuszy? Dlaczego biernie przyglądali się przesłuchaniom rodem z czasów III Rzeczy i jej oddziałów bojowych, dlaczego nie zareagowali, dlaczego pozwolili na torturowanie drugiego człowieka? Na wrocławskim rynku znaleźli się ludzie, którzy próbowali powstrzymać nieprzepisowe zatrzymanie mężczyzny (na nagraniach widać nawet przyduszanie chłopaka), ale policja pokazała im jak kończy się ingerowanie w jej wątpliwe kompetencje. Osoby nagrywające szokujące aresztowanie uprowadzono (bo trudno to mówić o zatrzymaniu skoro jak relacjonują ludzie nie doszło nawet do wylegitymowania) na komisariat, a przy tym wyśmiewano: "znaleźli się dziennikarze"... Tu chciałabym zaznaczyć jeszcze jedną rzecz. Oczywiście jestem zwolenniczką wyjaśnienia tej sytuacji i srogiego ukarania winnych, ale nie rozumiem dlaczego programy informacyjne, co rusz puszczają nam poruszające nagranie, na którym dokonywana jest zbrodnia. Czy to materiał dla sadystów? Bo jest różnica pomiędzy ujawnieniem prawdy, a epatowaniem się ludzkim cierpieniem... Tym czasem materiał leci w kółko, przy każdy nawet najmniejszym odwołaniu się do sprawy. Wszyscy wiemy co zdarzyło się tamtego majowego dnia, nie jest konieczne aby przypominać o tym odbiorcy w tak drastyczny sposób.

Prawdę mówiąc nawet nie wiem jak zakończyć ten wpis... Tworząc artykuł czułam zaangażowanie, ale teraz gdy moje emocje ujrzały światło dzienne czuję jedynie smutek i żal. Nie wiem czy jest sens abym podsumowywała jakkolwiek to co napisałam wyżej. Przemoc i bierność  to tematy rzeka, cały czas otwarte, podsumowanie sugeruje zaś zakończenie... niestety wiem, że tego problemu długo jeszcze nie zamkniemy.

Pod koniec ubiegłego roku trafiłam do inspirującego grona ambasadorek norweskiej firmy Rabble  Sam proces ambasadorowania przebiega następująco: co jakiś czas otrzymujemy tytuły/hasła, które mają zainspirować nas do napisania wpisu na określony temat. Do tej pory nie udało mi się zrealizować jeszcze żadnego projektu ze względu na brak czasu, jednakże moje własne postanowienia noworoczne zachęcają mnie do wzięcia udziału w kolejnym wyzwaniu. Tym razem Rabble przygotowało coś naprawdę porywającego bowiem przesłany temat brzmi: Ty też możesz skakać po dachach! Nie ukrywam, że dość długo gardziłam  motywacyjnymi wpisami jakimi bombardowali nas blogerzy ze wszystkich stron świata. Dziś jednak patrzę na to zjawisko trochę inaczej: każdy sposób jest dobry aby zarazić drugiego człowieka pozytywną energią i nawet jeśli momentami blogerskie mądrości bywają irytujące są znacznie lepszym rozwiązaniem niż taplanie się we własnym błocie smutku, który wylewa się w Internecie.

Nie potrafię odnaleźć w swoim życiu najlepszego czasu na tworzenie felietonów. Biję się z myślami czy przelewanie świeżych emocji nie powinno zastąpić racjonalnego przeczekania uczuciowej burzy, a może właśnie na odwrót. Czasem noszę w sobie wiele myśli nie dających mi spokoju i nie potrafię znaleźć idealnego momentu na oddanie ich światu. Tak też działo się z przemyśleniami, które za chwile poznacie. Myślę, że były ze mną wystarczająco długo, już nie jestem w stanie dać im wyłącznej opieki - dorosły i czas by w końcu ruszyły w świat.

Od wojny do... wojny

Dwa dni temu polskie placówki edukacyjne opustoszały kiedy ich codzienni mieszkańcy cieszyli się długim weekendem spowodowanym Dniem Edukacji Narodowej. Dawniej o 14-stym października mówiliśmy dzień nauczyciela i biegliśmy do samozwańczych profesorów z kwiatkiem czy smakołykiem na osłodę życia. Pamiętam, że zawsze patrzyłam na to święto nieco z ukosa, jakby oburzona, że wszyscy ci którzy organizują naszą młodość zupełnie inaczej niż byśmy tego chcieli, otrzymują uroczyste podziękowania. W okresie podstawówkowym irytował mnie nawet zwyczaj prezentów składanych ciału pedagogicznemu przy okazji zakończenia roku szkolnego. Dotykał mnie fakt, że te kilkanaście osób, które nie sprawdzały się ani w roli nauczyciela ani pedagoga, ani dobrego człowieka były utwierdzane w przekonaniu, że oto wykonały dobrą robotę. Czasy podstawówki okryłam czarną płachtą nie chcąc pamiętać o miejscu, które pokazało mi świat z mało eleganckiej perspektywy (dlatego jestem przeciwniczką likwidacji gimnazjów).

Przejście do tzw. junior high school było etapem przełomowym w kształtowaniu mojej własnej osobowości. Jak każdy dzieciak w wieku trzynastu lat byłam totalnie pogubiona i ostatnia rzecz na jakiej mi zależało to z pewnością ślęczenie nad książkami wprowadzającymi mnie w świat totalnej imaginacji i bezsensu - wystarczył mi fakt, że grawitacja trzyma mnie przy Ziemi, nie czułam potrzeby aby zrozumieć cały proces jej działania. Uczyłam się w bardzo rygorystycznym gimnazjum, które chciało aby całe życie uczniów kręciło się wokół placówki, tym sposobem odbierało mi większość wolnego czasu. A człowiek, który skupia się wyłącznie na pracy to człowiek nieszczęśliwy.  Nauczyciele wymagali, wymagali i wymagali, ale od siebie nie potrafili dać zbyt wiele. I tak nadchodził kolejny dzień nauczyciela i kolejne zakończenie roku zwieńczone wielkim brakiem zrozumienia dla ukłonu w stronę grona pedagogicznego. 

Ogarnął mnie wielki bezsens i powoli traciłam wiarę w ludzi, którzy pracują w szkole. Aż tu nagle zdarzył się cud nad Odrą bowiem pojawiło się w moim życiu kilku nauczycieli, którzy odczarowali całą gorycz ulokowaną za wrotami szkoły. W ostatniej klasie gimnazjum opiekę nad matematyczną strefą mojej klasy przejęła niezwykła osoba. Pani B. to ucieleśnienie prawdziwego mentora - kto by pomyślał, że nauczyciel matematyki może przywrócić uczniom wiarę w grono pedagogiczne. Wiedziała jak wiele wymaga się od nas w szkole i rozumiała naszą narastającą frustrację. Była przeciwniczką ocen samych w sobie i nadzwyczaj zależało jej aby nauczyć nas pewności siebie. Zawsze powtarzała, że największym błędem rodziców jest fakt, że zamiast pytać dziecko: Czego się dziś nauczyłeś? chcą wiedzieć jaką ocenę dostało, zupełnie jakby te były wymiarem ludzkiej inteligencji. Druga nauczycielka, która również na długo pozostanie w mojej pamięci uczyła mnie w tym okresie sztuki: plastyki, techniki, muzyki. Pani G. była estetką, zakochaną w świecie artyzmu, zawsze mówiła o nas per obywatel [tu wstaw nazwisko lub pseudonim jaki sama nadała]. Mnie ochrzciła (przekształcając moje nazwisko) - pszczółką, a kiedy zalazłam jej za skórę stosowała wersję mniej pieszczotliwą - pszczoła. To właśnie ona sprawiła, że sztuka stała się miłością mojego życia, wypełniła mój mózg po brzegi faktami z dziedziny malarstwa, architektury czy muzyki. Moja ówczesna wychowawczyni, Pani W. uczyła historii i wos-u - również przypomniała, że nauczyciel może być człowiekiem. Była ciepłą i wyrozumiałą osobą, gotową pomóc nawet wtedy gdy życie uczniów wypełniały problemy zupełnie nie na ich wiek. 

Ostatnia placówka edukacyjna z jaką przyszło mi się mierzyć powoli wypycha mnie świat. W kwietniu wręczy mi dokument potwierdzający ukończenie szkoły średniej, a w lipcu przypieczętuje to świadectwem dojrzałości. Liceum jakie dla siebie wybrałam okazało się dalekie od ideału żeby nie powiedzieć, że jest jego kompletnym przeciwieństwem, ale tu znalazłam grono najwspanialszej kadry  nauczycielskiej - prawdziwych mentorów. Ku wielkiemu zdziwieniu odkryłam, że nauka może być czymś naprawdę fascynującym, a sam nauczyciel kształtować młodych ludzi w sposób świadomy. Dowiedziałam się, że w szkole pracują ludzie, a nie postacie będące z zasady nad uczniem. Nie twierdzę, że każdego poniedziałkowego poranka czuję radość z powodu rozpościerającego się przede mną całego tygodnia roboczego, ale już dziś zdaję sobie sprawę, że kiedy zostawię uczące mnie grono pedagogiczne będę czuła ogromną tęsknotę. I wiecie co? Prawdziwą wdzięczność. Uważam, że to święto powinno nosić nazwę: dzień mentora, tak aby wyróżnić nauczyciela, a nie osobę odbębniającą etat w szkole. Jestem wdzięczna losowi za nakierowanie mnie na tych wszystkich wspaniałych mentorów. Dziś już wiem, że nauczyciele z prawdziwego zdarzenia istnieją naprawdę i chcę im gorąco podziękować za całą mądrość jaką mi podarowali. Wszystkiego dobrego.

Powszechna deklaracja praw człowieka uchwalona w 1948 gwarantuje mi prawo do życia, do wolności i bezpieczeństwa. Niniejszy dokument zapewnia mi równość pod względem godności i posiadanych praw, zabrania się ingerencji w moje życie prywatne, rodzinne, domowe, uwłaczaniu mojemu honorowi lub dobremu imieniu. Otrzymałam te wszystkie prawa ponieważ jestem człowiekiem i fakt bycia kobietą w żadnym razie nie powinien ich ode mnie odsuwać. Właśnie teraz, gdzieś, ktoś obraduje. Obraduje nad moim losem and moim życiem, nad moim organizmem. Nade mną i nad Tobą droga Czytelniczko. Jestem kobietą i mówię stanowcze NIE  dla pozbawienia nas najważniejszej, życiowej decyzji: czy chcemy donosić ciążę. 

Długo nosiłam się z zamiarem wyrażenia swojej opinii w tym temacie, ale że już samo hasło aborcja jest niemałą kontrowersją,  czułam się nieswojo nawet na myśl o poruszaniu tej kwestii na blogu. Inni się tym zajmą - myślałam, ale przez kilka ostatnich dni nie mogę sobie dać rady z całym wulkanem emocji, które drzemią we mnie gotowe do eksplozji. Tyle raz podkreślałam jak ważna jest społeczna interwencja, a teraz sama postanawiam schować głowę w piasek i umościć się na wygodnym lifestylu. Zrobiło mi się wstyd, przed samą sobą i przed Wami drodzy czytelnicy. Sumienie i dusza skłonna do porywów nie pozwalają mi zasłonić się dziś lekkim, przyjemnym tematem. Czas złapać byka za rogi i dać wyraz sprzeciwu wobec odebrania kobietom prawa wyboru. Na wstępie chciałabym jednak zaznaczyć, że owy wpis jest wyłącznie moją własną refleksją, nikogo nie nakłaniam do zamiany przekonań, nie zamierzam obrażać żadnej, konkretnej osoby ani grupy osób, szanuję różniące się, odmienne opinie, jednocześnie oczekując podobnej reakcji ze strony ludzi o zdaniu innym niż moje. Niestety na oczekiwaniach poprzestało, bowiem ustawa zabraniająca mi swobody działań w zakresie życia prywatnego właśnie słodko spoczywa na sali obrad.


Na początek krótki przykład, który najlepiej obrazuje położenie kobiet przeciwnych zaostrzeniu ustawy antyaborcyjnej. Wyobraźmy sobie, że weganie zdobywszy moc inicjatywy ustawodawczej (zebranie 100 tys podpisów) zmuszają ogół społeczeństwa polskiego do zaprzestania spożywania mięsa i produktów odzwierzęcych gdyż w ten sposób ratują życie naszych tzw. braci mniejszych. Za dopuszczenie się owego występku miałaby grozić kara pozbawienia wolności do lat trzech. W tym momencie chciałabym zobaczyć minę przeciętnego Iksa, któremu odbiera się możliwość spożycia schabowego. Dokładnie taki wyraz twarzy mają kobiety słyszące o barbarzyńskim pozbawieniu ich prawa wyboru, decyzji o własnym życiu i ciele. Należy bowiem kilkakrotnie podkreślić, że polskie prawo zezwala na aborcje jedynie w trzech, skrajnych przypadkach: ciąża będąca efektem gwałtu, zagrożeniem dla zdrowia lub życia nosicielki oraz defekt płodu. Sama myśl o zawężeniu tak niewielkiej przestrzeni elementarnej wydaje się abstrakcją na miarę rozwiniętej formy życia na Saturnie. A jednak science-fiction właśnie rozgrywa się na naszych oczach! Dlatego ubolewam nad faktem, że podmiotem inicjatywy ustawodawczej jest 100 tys obywateli bez względu na rodzaj projektu ustawy. Moim zdaniem o zakazie aborcji nie powinni wypowiadać się przede wszystkim mężczyźni, bo o kobiecym organizmie wiedzą tyle co pies o jeździe konnej. Na dobrą sprawę pod projektem powinny podpisać wyłącznie kobiety w wieku reprodukcyjnym będące jednocześnie wegankami - pacyfistkami jako obrończynie KAŻDEGO życia, w innym wypadku wyczuwam hipokryzje...

Nie mam wykształcenia medycznego i biologicznego, ale cztery lata zajęć z zakresu funkcjonowania ludzkiego organizmu pozwalają mi stwierdzić iż od momentu poczęcia czyli połączenia plemnika z komórką jajową do momentu powstania organizmu przypominjącego ludzki musi minąć wiele czasu. Bowiem na początku jest zarodek, zlepek komórek w niczym nieprzypominający słodkiego, pulchnego bobasa jakiego zapewne mają na myśli zwolennicy zaostrzenia ustawy dotyczącej aborcji. Wielu z nich woła: "Ty też kiedyś tak wyglądałeś!", "Co byś czuł gdyby Ciebie usunięto?!" Otóż czułabym nic, jedno, wielkie nic, gdyż na tym etapie rozwoju trudno mowić o złożonych uczuciach, oczywiście pomijając fakt, że pytanie z zasady nie ma sensu. Trudno byłoby mieć zdanie w jakimkolwiek obszarze jeśli się po prostu nie istnieje. Wyznawcy idei pro-life zakładają jednak, że już w momencie triumfalnego zdobycia komórki jajowej przez plemnik mówimy o nowej formie życia per człowiek i w swej ustawie przewidują zaniechanie powszechnego użycia słów zarodek czy płód. Oj biada tym co zdawać będą maturę z biologii, teraz to dopiero zatonął w chaosie faktów. Ponadto przeciwnicy aborcji uważają proces za wynaturzenie, ale czy samica wiedząc, że nie wykarmi wszystkich młodych, albo, że jedno jest najsłabsze z miotu nie dokonuje ostatecznego? W pełni rozwinięte, żywe potomstwo, a my tu mówimy jedynie o zarodku, w końcu nie bez powodu wegetarianie wciąż jedzą jajka... No chyba, że od dziś uznajemy jajecznicę za potrawkę z kurczaka.

Wracając jednak do sedna; owa koncepcja posiłkuje się założeniami religijnymi: poczęcie - człowiek. Warto więc poświęcić chwilę temu zagadnieniu bo w myśl zasady powinniśmy zrezygnować z uznania procesu ewolucji.  Czytając Biblię wprost powinniśmy uznać, że człowieka od dinozaura dzieli zaledwie kilka dni, a kobieta jest podwładna mężczyźnie (nieco sarkastyczni dorzuciliby: "tak, a w jej żyłach płynie płyn do naczyń"). Nie lubię poruszać kwestii wiary, bo jest to sprawa nadzwyczaj indywidualna, ale aby przedstawić swoje stanowisko muszę zaznaczyć iż zostałam wychowana w wierze katolickiej i nadal jestem chrześcijanką. Aczkolwiek moje poglądy mocno odbiegają od stanowiska isnstytucji Kościoła, nie ze względu na własną wygodę, ale bycie odrębną, myślącą jednostką. Pewne prawa muszą odejść w zapomnienie z powodu wzrostu ludzkiej świadomości.  Warto zauważyć, że wiele lata temu we mszy nie mogła uczestniczyć kobieta w czasie menstruacji bowiem uznano ją za nieczystą. W końcu jednak Kościół zmuszony był uznać górę biologii. I być może znów warto pochylić się nad pewnymi zagadnieniami.... Nie zapominajmy jednak, że w Polsce istnieje rozdzielność państwa od kościoła. Na świecie występuje już kilka krajów teokratycznych, w których prawo religijne jednocześnie staje się prawem obowiązującym w całym państwie, ale jak pokazała historia brak separacji tych dwóch obszarów może być tragiczne w skutkach. Nie chciejmy przekonać się o tym na własnej skórze

W przyszłości chciałabym zostać matką i kiedy w moim życiu pojawi się dziecko będę je kochać i rozpieszczać, ale nie zmienia to faktu, że chcę mieć wybór, a raczej poczucie bezpieczeństwa. Osobiście jestem za całkowitą legalizacją aborcji jako czynnikiem umacniającym wolność osobistą kobiety (niestety jak już wiadomo projekt ten został odrzucony). Sama nie popieram przerwania ciąży jako pewnego rodzaju antykoncepcji, ale tę kwestię pozostawiam wyłącznie sumieniu przyszłych rodziców. Jednak bardziej od nikłej swobody w tym zagadnieniu martwi mnie fakt, że chce się nas jej w ogóle pozbawić (o zgrozo jak już wiemy projekt antyaborcyjny przeszedł pod dalsze rozważania). Wiele osób twierdzi że kobieta mimo zagrożenia własnego życia będzie musiała urodzić, ja czytając projekt ustawy wywnioskowałam, że to miałby być jedyny przypadek dopuszczający właśnie przerwanie ciąży, ale od razu nasuwa się pytanie czy lekarze wystraszeni odpowiedzialnością karną nie będą wystarczająco długo odwlekać zabiegu aborcji... Pewnym jest jednak, że ustawa odbierze nam prawo do usunięcia uszkodzonego płodu. Prawdę mówiąc zakrapia to o brutalność, bo trudno mówić o postępowaniu humanitarnym jeśli choroba okazuje się na tyle ciężka, że pojawiający się na świecie człowiek będzie czuł jedynie ból i znosił męki... no ale cóż podobno cierpienie uszlachetnia. Najbardziej przerażające jest jednak pozbawienie kobiety możliwości usunięcia ciąży będącej skutkiem gwałtu. Kiedy słucha się lub czyta relacje zgwałconych zwykle pada zadanie: "Czułam się jak kawał mięsa". I tak o to skazujemy skrzywdzoną na dziewięć niemiłosiernie, długich miesięcy czucia się w opisany sposób. Wyobraź sobie najdroższą Ci kobietę, córkę, matkę, siostrę, dziewczynę i pomyśl, że to ona (nie daj Boże) przez ten czas zmuszona jest znosić ten ból, to brzemię, czuć w sobie poruszającą się cząstkę oprawcy, a na koniec znieść jeszcze traumatyczny poród, po którym ujrzy potomka potwora, który odebrał jej godność. W tym momencie istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że ciężarna targnie się na swoje życie... Teraz tracimy nie tylko płód, tracimy żywego człowieka - nosicielkę.

Najsmutniejszy z tego wszystkiego jest fakt, że jeszcze bardziej rozwinie się aborcja w tak zwanym podziemiu. Od razu mam przed oczami scenę z kultowego Dirty Dancing kiedy przyjaciel Penny mówi o przeżytym przez nią zabiegu aborcji mniej więcej tak: "Miał rokładane łóźko i brudny nóż, a ona tak bardzo krzyczała". Ojciec Baby ratując życie umierającej Penny spytał kto posłał ciężarną pod "nóż rzeźnika"... Usunięcie ciąży tak jak antykoncepcja (podobno w średniowieczu za prezerwatywy służyły wnętrzności byka) nie jest nowym zjawiskiem, nie można więc mówić o degeneracji XXI wieku, trzeba by było pociągnąć do odpowiedzialności setki tysięcy istnień, całą ludzkość. Jeśli projekt stanie się ustawą ciąża z pięknego okresu przemieni się w horror, bo nagle ciężarna z nieco za ciężką torebką na ramieniu może zostać uznana za kobietę celowo powodującą poronienie. Jest to oczywiście nieco przerysowany przykład, ale z drugiej strony kto wie... Nie wyobrażam sobie jak miałby wyglądać proces dochodzenia czy utrata płodu była celowym działaniem czy może efektem nieumyślnego postępowania lub problemów zdrowotnych. Kobieta, która przeżyła piekło poronienia miałaby być ponadto przesłuchiwana? Wychodzi na to, że stan błogosławiony powinien być przez nas niemal w całości przeleżany... Czyli od momentu poczęcia do rozwiązania to wyłącznie panowie będą zarabiać, gotować, sprzątać, prać, prasować, robić zakupy, a my będziemy siedzieć i pachnieć. W sumie czemu, nie?


Reasumując musiałabym jeszcze raz wylać całe wiadro emocji aby doprowadzić do jakiegokolwiek podsumowania. Tu mówienie pokrótce jest po prostu niemożliwe. Kończąc ten wpis czuję smutek, jako kobieta, człowieka, obywatel Polski, wiem bowiem, że jak raz odbierze się prawo swobody to później będzie już coraz prościej. Może zakażemy używania środków antykoncepcyjny albo odbierzemy kobiecie prawa wyborcze? Czuję się potwornie skonfundowana... i chyba również czuję stres przed  Waszą reakcją na ten wpis.  Mam jednak nadzieję, że zmusiłam Was do refleksji na temat aborcji i zechcecie zabrać głos w dyskusji. Proszę jednak by bez względu na poglądy wypowiedzi były kulturalne i nikogo nie obrażały, za co z góry dziękuję.

Edit: Zapraszam również do przeczytania artykułu (link) Weroniki Rokickiej, warto znać skutki pewnych postępowań!

Ostatnie dwa tygodnie spędziłam na Maderze, ale to już wiecie bowiem mój instagram tonie w zdjęciach z Wyspy Wiecznej Wiosny. Muszę przyznać, że zawsze zastanawiały mnie wszelkie deklaracje ludzkości o rzekomym przemyśleniu życia w czasie urlopu. W końcu w moim wypadku myśli kręciły się głównie wokół niechęci do powrotu w stronę polskiej, smutnej rzeczywistości i zabrakło miejsca na istotniejsze koncepcje. A jednak tym razem w głowie zapaliło się znacznie więcej lampek niż mogłabym przypuszczać... Bo Madera to tak naprawdę biedna wyspa żyjąca przede wszystkim z turystyki - hotele, restauracje, inne atrakcje dla podróżnych oraz połowu ryb, który odbywa się nocami - rybacy wypływają w głąb Atlantyku na chybotliwych kutrach wątpliwej jakości. Tak więc tu perspektywa zawodowa pozostaje jedynie frazesem stając obok bogactwa i stopnia naukowego... A jednak ludzie wciąż potrafią spełniać się we własnym życiu czując jego pierwotność i prawdziwość odciętą od mody, trendu czy opinii świata...

Będąc na Maderze wielokrotnie powtarzałam, że pragnę zbudować domek z desek na plaży i po prostu tu zamieszkać, odciąć się od kultu pieniądza, pracy, zysku czy tytułu, uciec w to co realne i naprawdę ważne. Kilka dni temu stojąc wśród portugalskiego gwaru na targu rybno-owocowym w Funchal miałam wrażenie, że jestem na właściwym miejscu, że ta prostota chwili jest tym czego naprawdę pragnę. A przecież nie zawsze tak było... Trudno jest się przyznać do błędu, a jeszcze trudniej do głupoty, zwłaszcza gdy ma się tak niewielki życiowy staż. Mimo to zamierzam wyznać iż świat bez głębszych wartości omiótł także mnie i to w wieku szesnastu lat, kiedy stałam przed wyborem szkoły ponadgimnazjalnej. Otóż złożyłam papiery do jednego z najtrudniejszych liceów w mieście (praktykującego egzaminy  semestralne  stanowiące 30% półrocznej oceny) tylko po to by udowodnić światu, że mogę je skończyć, by zaimponować otoczeniu... i sobie samej. Przez lata nie znałam definicji słowa presja bowiem należę do szczęśliwego grona potomstwa rodziców o normalnym podejściu do życia. Tak więc zderzenie z realiami panującymi na świecie było jak siarczysty policzek w twarz, a im dłużej się w nim chowam tym bardziej odczuwam niesmak wobec panujących tu zasad, a właściwie ich braku.

Od dziesiątego roku życia myślę wyłącznie o jednej ścieżce kariery - dziennikarstwo. A jednak wielokrotnie byłam bliska porzucenia tego marzenia na rzecz ładnie brzmiącego tytułu i uznania ludzkości. Jeden z nauczycieli, z którym przyszło mi mieć do czynienia wielokrotnie powtarzał, że dziennikarstwo to żaden zawód, a i dla mnie nie brzmiało tak dumnie jak bycie prawnikiem. Po cichu zaczęłam, więc szykować się na  studia prawnicze aby zdobyć tyłu godny uznania... Dziś kiedy o tym myślę nie mogę zrozumieć własnej głupoty i próżności, a jednak wiem że ich obecność to jedynie skutki dorastania w tym świecie, świecie bez głębszych wartości.

Czasem zaskakuje mnie jak jedna ulica potrafi być usiana kontrastami; chwiejnym krokiem i ostrym odorem wyróżnia się alkoholik, stado ludzi w identycznych butach będących na topie mknie naprzód ze wzrokiem wbitym w ekran telefonu, gdzieś z boku pośrodku chorej rzeczywistości siedzi żebrak błagając o gorsze, centy, pensy czy centymy... To zestawienie życiowych wartości jest wręcz groteskowe, bo gdzie używkom i potrzebie zlania się z tłumem do woli życia. A jednak coraz trudniej dostrzec nam to co naprawdę ważne. Zabijamy się o lepsze wykształcenie, o dobre zarobki, musimy mieć duże mieszkanie w dobrej lokalizacji, bez nowych gadżetów czujemy się nikim, jesteśmy zobligowani do umieszczenia w internecie śladów po tym co dobre w naszym życiu - niech świat wie jak wspaniale nam się wiedzie. Aż pewnej nocy budzimy się zlani potem po sennym koszmarze, który jest odzwierciedleniem naszej codzienności. Nasze jestestwo na Ziemi ogranicza się do gromadzenia i udowadniania, aby pod koniec życia pluć sobie w brodę, bo zamiast pięknych wspomnień mamy te, które wypadało mieć i jeszcze setki rzeczy i pewnie jakiś tytuł. Ciekawe czy w zaświatach to wszystko nadal ma znaczenie? Obawiam się, że odpowiedź na to pytanie niesie danse macabre... 

Przed śmiercią podobno umiemy się ukorzyć, okazać cierpienie. Jesteśmy wielkim wsparciem dla rodzin ofiar masowego mordu, łączymy się w bólu,  zdjęcia profilowe przyozdabiamy flagą, a w całej swej wspaniałości potrafimy jeszcze dorzucić kilka kolorowych serduszek. To na pewno wiele znaczy... Ach na miłość boską dlaczego działania wobec czegoś tak straszliwego ograniczamy do pustych frazesów i o zgrozo obrazków! Skąd w nas taka potężna ilość braku taktu? I w końcu skąd w ludziach takie bestialstwo by zabić drugiego człowieka w imię przekonań? Moja przyjaciółka, Ewa powiedziała kiedyś, że jeśli tak brzmi definicja człowieczeństwa to chyba nie chce by nazywano ją człowiekiem, a ja muszę się zgodzić z owym założeniem... Ale mimo wszystko mam nadzieję, nadzieję, że pogodzenie się, dopasowanie lub puste biadolenie nie są jedynym rozwiązaniem. Wierzę, że siłą  przekonań i pewnością wobec słuszności własnych działań można obrać inną drogę. Drogę w zgodzie z samym sobą, a także w zgodzie z siłami natury, która jest ponad człowiekiem i ponad wszystkim co zdawać by się mogło ważne.

Kiedy któregoś dnia pobytu na Maderze znalazłam się w Sao Lourenco,  górzystym dzikim, pierwotnym miejscu i stanęłam nad przepaścią targana przez wiatr czułam spokój wiedząc, że to co widzę jest ponad wszystko co potrafi wyznawać ludzkość. Uwielbiam to przekonanie, że nic nie jest w stanie dorównać sile natury, że jesteśmy wobec niej bardzo mali. Całe bogactwo, tytuły, gromadzone gadżety, moda i trend są nagle niczym, a człowiek zaczyna pamiętać o tym co naprawdę ważne, o życiu i byciu w danej chwili. I wszystkim nam życzę aby takie refleksje pojawiały się częściej i prowadziły nas w dobrą stronę, stronę tego co naprawdę istotne.

Nadejszła wiekopomna chwila - jak ująłby to bohater kultowej polskiej komedii Kochaj albo rzuć (ostatnia część trylogii Sami swoi  ), dziś zaprezentuję Wam pracę, którą wysłałam na Ogólnopolski Konkurs na Felieton  2016. Prawdę mówiąc nie planowałam podobnej publikacji, ale pod jednym z wpisów, w którym wspomniałam o zamiarze wzięcia udziału w rozgrywce kilkoro z Was zachęciło mnie do podzielenia się swoją twórczością. Pomysł jak najbardziej przypadł mi do gustu, ale musiałam zaczekać z napisaniem postu aż do momentu ogłoszenia wyników (aby nie zostać zdyskwalifikowaną rzecz jasna). W konkursie brałam udział dwukrotnie: po raz pierwszy w 2014 roku zostałam finalistką w pionie gimnazjalnym, oraz w tegorocznej edycji, w której niestety nie udało mi się zakwalifikować do ścisłej piętnastki. A jednak moja rekcja na wyniki zaskoczyła nawet mnie samą. Choć jestem osobą bardzo wrażliwą na porażkę, ta nie pozostawiła we mnie ani krzty żalu. Może to przez rozmowę z polonistką, którą odbyłam jeszcze przed wysłaniem pracy. Wspomniała, że oceniający są bardzo wybredni, a ich ocena często aż nadto subiektywna o czym świadczy fakt kilkakrotnego nie przyznania nikomu pierwszego miejsca. Osobiście uważam, że jest to bardzo dziwne zagranie - przecież organizują konkurs dla młodzieży, a nie publicystów z dwudziestoletnim dorobkiem. I właśnie tę zaangażowaną młodzież de motywują... Z drugiej strony do mojej reakcji przyczynił się również blog i Wy kochani Czytelnicy! Wasze słowa, Wasza motywacja, Wasze komplementy i przede wszystkim inteligentne wypowiedzi jakie znajduję pod każdym postem są największą nagrodą i wyróżnieniem.

Motywem przewodnim tegorocznego konkursu była twórczość S. Możka; do wyboru dwie myśli oraz jedna ilustracja, którą postanowiłam uczynić inspiracją własnego felietonu (aby lepiej zrozumieć o czym mowa w tekście możecie przyjrzeć się jej tutaj). Na wstępnie muszę uprzedzić, że całość utrzymana jest w dość przygnębiającej tonacji, a ja zabieram sceptyczne stanowisko. Co istotne pisząc felieton nie skupiałam się wyłącznie na własnych przeżyciach, patrzyłam na świat w bardzo szerokim ujęciu, na nieszczęście jakie czyha na człowieka na każdym kroku. Wiem, że takie spojrzenie niezgodne jest z obecnymi, motywacyjnymi trendami, ale nie możemy zapominać, że kreowanie własnej rzeczywistości ma się nijak do praw naturalnych. Czytając owy tekst można uznać, że nie ma we mnie motywacji do dalszego życia, a z racji tego, że trochę się już znamy nie chcę wpędzać nikogo w poczucie skonfundowania. Mówiąc wprost felieton wyraża to jak bardzo opadają mi ręce gdy przyglądam się ludzkim zachowaniom, okrucieństwu, klęskom i niesprawiedliwym regułom jakimi rządzi się ten świat.

Bardzo logiczne jest to, że Ziemia ma kształt kuli i aż dziwne, że rasa ludzka wpadła na ten trop tak późno. My i świat to para między, którą brakuje chemii, przypominająca słonia na okrągłej piłce cyrkowej, który nieporadnie huśta się we wszystkie strony, ale prawa natury i tak każą mu spaść. Człowiek również „wskakuje” na tę kulę ziemską i spaceruje po niej w tę i z powrotem, aż w końcu zabraknie mu sił i spadnie boleśnie się raniąc. Przetrwają tylko najsilniejsi, ci którzy potrafią zagryźć zęby, znieść niewygodę, mdlejące nogi i brak oparcia. Ale czy to ich możemy nazwać zwycięzcami? Wydaje mi się, że w zestawieniu świat kontra człowiek wygrany jest tylko jeden i nie będzie to istota ludzka.

Sceptyczne nastawienie nie było ze mną od zawsze, przecież nie przyniosłam go w genach, kościach czy skórze, ono urosło w mózgu pod wpływem nowych doświadczeń i doznań zupełnie jak niepożądany guz, niezwykle trudny do wycięcia. Kiedyś nosiłam w sobie pokłady entuzjazmu i ciekawości, potrzebę spełnienia oraz zwykłą chęć do życia. Szłam w świat z dumą, z wysoko podniesioną głową, z czystą, dziecięcą radością. Co pewien czas zawracałam, czasem kręciłam się wokół własnej osi, ale nadal brnęłam do celu odsuwając wszelkie chaszcze życia lecące na moją, młodą twarz. Jednak w pewnym momencie zaczęłam dostrzegać dziwną tendencję. Na każde moje: „Hej Świat! Co słychać? Zróbmy coś razem!”, on reagował siarczystym policzkiem, którego moc zależała od jego humoru, czasem tylko został bolesny ślad, innym razem leciałam na łeb na szyję łamiąc sobie kości. Obrażałam się na niego, obracałam czterema literami żeby wiedział jak bardzo bolą jego krzywdy, ale on nigdy się mną nie przejął i kiedy któregoś dania usiłował mi złamać kark, wystraszona zamknęłam się w sobie i schowałam tak by nie mógł mnie dojrzeć w szeregu innych ofiar. 

Za każdym razem gdy słyszę, że ktoś idzie w świat odpowiadam tylko, że ja już byłam. Bez zbędnych komentarzy, mój wyraz twarzy robi to za mnie. Opowiada całą historię od momentu  narodzin do chwili obecnej. Przesuwa się pomału, niespiesznie, z etapu na etap skacze jak kangur chowając do torby swoje młode, a moje opowieści. Raczy się różnymi tragediami, ludzkimi krzywdami. Zaczyna od dziecięcych kłótni i niesnasek, chwilę przystaje na momencie gdy krytykowano moją pisarską twórczość, bo zbyt odważna, bo kontrowersyjna, bo nie taka jaką chciałby odbiorca. Później spędza chwilę, w miejscu w którym inni mieli łatwiej. Mija jeszcze parę obrazów ludzi, którym bardzo zależało by być nade mną i w końcu z zadowoleniem przystaje na wymarzonej szkole, która okazuje się wylęgarnią szczurów i przygniata człowieka niczym szatan ziarna z opowieści Żegoty w trzeciej części mickiewiczowskich „Dziadów”. 

Stoję na środku jako powracający z podróży, wokół mnie dziki tłum pędzi jak szalony w przeciwnym kierunku. Idą w świat niosąc w sobie nadzieję, choć u większości pojawia się już to o czym śpiewał Tilt - strach nie pozwala im kochać się i śmiać i niosą z dobytkiem miliony masek do milionów ról. Parę osób odwraca się do mnie, część kpiąco krzyczy herbertoskie morały - „nie byłaś do życia, wierzyłaś w kryształowe pojęcia, a nie ludzką glinę” - w myśli klną żartobliwie.  Inni łapią mnie za ręce, ciągną za sobą, mówią, że dam radę. Ale przecież ja już wiem, że biegnąc po kuli wrócę w to samo miejsce, nie chcą ustać krzyki w głowie, nie wiem co robić. Stoję, więc dalej udając, że nic nie widzę, nic nie słyszę, nic nie czuję, nadal ślepo wierząc, że któregoś dnia znajdę w sobie tyle siły, by pokonać tę trasę ponownie i tym razem wrócić szczęśliwa i spełniona.

Fotografia we wpisie: licencja CCO (źródło)