Kilka tygodni temu zaproponowałam na blogu nową serię, poświęconą aktywnemu życiu, którą optymistycznie przyjęliście. Kiedy pół roku temu rozpoczęłam swoją przygodę ze sportem i racjonalnym żywieniem czułam się zupełnie jak turysta, który zapomniawszy mapy błądzi po obcych sobie ulicach. Odwiedziłam mnóstwo stron w poszukiwaniu rzetelnych rad na temat początków, ale trafiałam głównie na wzmianki dotyczące fitmody, przepisy na zdrowe koktajle z białkiem oraz aplikacje do biegania odmierzające pokonane dystanse. Oczywiście wszystko to wydawało mi się bezsensowne na samym początku tej bardzo wyboistej drogi jaką jest zdrowy styl życia. Przed kilkoma laty przeżyłam podobną potrzebę rozwoju w tym obszarze, ale zamiast lepszego samopoczucia napytałam sobie niezłej biedy... Ćwiczenia siedem razy w tygodniu przy rygorystycznym ograniczeniu jedzenia (w tym węglowodanów i białka) były dla mojego organizmu jazdą bez trzymanki trwającą grubo ponad rok. Mimo, że odeszłam od tego fanatycznego podejścia i czuję się znacznie lepiej mój żołądek nadal potrafi wariować - apeluję, więc: TRZYMAJCIE SIĘ Z DALEKA OD NIEBEZPIECZNYCH DIET!

Cykl ten ma stanowić opowieść o zdrowym stylu życia z punktu widzenia laika, ale jednocześnie osoby, która wie czym grozi brak odpowiedzialności w owej dziedzinie, czyli podejście do tematu od strony zwykłego człowieka chcącego żyć lepiej natomiast z doświadczeniami, przed którymi będę gorąco przestrzegać. A temat na dziś to: jak rozpocząć przygodę ze sportem

Podstawowa kwestia to uświadomienie sobie, że sport nie jest synonimem lekcji wychowania fizycznego jaką pamiętamy ze szkoły. Niestety obecnie zamiast zachęcać dzieciaki do aktywności nauczyciele skutecznie je od tego odwodzą... Po pierwsze zajęcia są nudne, w końcu ile można grać w siatkówkę jeśli nie jest to życiowa pasja. Szkoła ogranicza się do trzech dyscyplin sportowych: piłka nożna, koszykówka (którą uwielbiam, więc psioczyć nie będę) i siatkówka (o zgrozo!). Ta ostatnia wydaje mi się potwornie nudna, nie uczy się kompletnie zasad gry, więc polega ona na przebijaniu piłki w tę i z powrotem (o ile komuś uda się zagrywka...). Najgorsze w tym wszystkim jest to, że jeśli znajdzie się ktoś, kto nie lubi żadnej z wymienionych dyscyplin może uznać, że sport nie jest dla niego. Druga sprawa to nauczyciele: często sfrustrowani i niedowartościowani czując się gorszymi od swoich kolegów z pracy wyżywają się na uczniach. A prawda jest taka, że sport jest znacznie ważniejszy niż matematyka tylko trzeba pokazać jak wiele może mieć on oblicz. Nie oszukujmy się kto na co dzień liczy ciągi, pole ostrosłupa i inne logarytmy... a kondycja zawsze się przyda! Tak, więc jeśli masz złe wspomnienia ze szkolnego wf uświadom sobie, że sport to coś o wiele, wiele ciekawszego i relaksującego.

☞ Nauka anatomii  

Kiedy zaczynamy swoją przygodę ze sportem często zapominamy, że oprócz spalania tłuszczu i poprawy kondycji wpływa on na całe nasze ciało. Wydać by się mogło, że ma zbawienne skutki, a jednak nieumiejętne przystąpienie do aktywności fizycznej może skończyć się tragicznie albo tylko źle. Tak czy owak warto najpierw poznać swoje ciało. Przede wszystkim nauka oddychania. Robimy to od samego początku i jesteśmy przekonani, że tak automatyczną czynność wykonujemy dobrze skoro dożywamy chwili obecnej, a jednak kiedy ćwiczymy wszystko się zmienia. W internecie znajdziecie całą masę krótkich instruktarzy jak oddychać podczas ćwiczeń - warto trochę potrenować aby nie zniechęcić się zbyt szybko do uprawiania sportu. Druga kwestia to nauka pracy mięśniami. O ile spinanie mięśni pośladów nie wydaje się specjalnie trudne, o tyle brzuch może dać się we znaki. Najprościej spinać mięśnie podczas wydychania powietrza. Początkowo wydawało mi się to awykonalne dlatego ćwiczyłam "na sucho" tzn. zamiast irytować się podczas treningu, w wolnych chwilach uczyłam się operowaniem mięśniami brzucha - efekty nastąpiły naprawdę szybko.

☞ Najpierw spróbuj potem kupuj

Jak wspomniałam na początku w Internecie nie brakuje przydatnych informacji na temat fitmody, doboru bidonu, zegarka mierzącego puls czy wspomagającej aplikacji. Nie twierdzę, że te wszystkie  dodatki i inne wspaniałości są złe, niepotrzebne i bezsensowne, ale na początku przygody ze sportem naprawdę nie są konieczne. Na sam początek wystarczą ci leginsy/spodnie dresowe i luźniejszy t-shirt, a muzyki możesz słuchać na telefonie (o ile nie okaże się dla Ciebie rozpraszająca). Według mnie kluczem do równowagi jest próbowanie bez zobowiązań. Nie musisz od razu wykupywać karnetu na najbliższą siłownię. Skoro każda oferuje pierwszą wizytę gratis lepiej będzie przetestować usługi różnych siłowni, a przy okazji dowiesz się czy taka forma ruchu jest właśnie dla Ciebie. Myślisz, że bieganie da Ci satysfakcję? Najpierw potruchtaj po okolicy i przekonaj się czy zakup sprzętu do słuchania muzyki jest konieczny. Podoba Ci się nordic walking? W takim razie zamiast lecieć do sklepu po kijki popytaj znajomych, być może znajdzie się ktoś, kto pożyczy Ci sprzęt do przetestowania. Wyjątek w całej gadżetomani stanowią buty. Bez względu na to jak bardzo początkujący jesteś powinieneś ćwiczyć w porządnym obuwiu. Nie musisz od razu rzucać się na air maxy albo inne profesjonalne buty, ale pamiętaj, że trampki z sieciówki nie będą w stanie stabilnie utrzymać Twojej kostki i uchronić Cię przed kontuzją.

Jesteś gotowy do działania? Super! Nie zapominaj jednak o podstawowej kwestii, a mianowicie o racjonalnym podejściu do ćwiczeń. Pamiętam, że kiedy kilka lat temu zdecydowałam się podjąć aktywność, postawiłam na zestaw Kiler opracowany przez Ewę Chodakowską. Nie trudno sobie wyobrazić jak wyglądałam po pierwszych dziesięciu minutach... Nie oszukujmy się osoba początkująca nie podoła ćwiczeniom przeznaczonym dla ludzi nieco bardziej zaawansowanych. Dlatego zamiast porywać się z motyką na słońce, a później pluć sobie w brodę i rozpaczać nad własną kondycją lepiej zacząć spokojnie. Osobiście polecam wykonywać przez kilka pierwszych dni, może nawet tygodni treningi zwane rozgrzewką i stretching. To pozwoli na spokojne wdrożenie się w cały proces i przygotuje nas do bardziej wyczerpujących ćwiczeń. Początkującym odradzam również zapisywanie się na zajęcia zorganizowane. Warto najpierw poćwiczyć w zaciszu domowym i oswoić się z ruchem zanim wejdziemy w grupę. Istniej bowiem możliwość, że wszyscy inni uczestnicy przewyższą nas swoim poziomem, a my zawstydzeni i rozczarowani zniechęcimy się do dalszych ćwiczeń.

Tuż obok zdrowego rozsądku znajduje się poczciwa wyrozumiałość. Większość z nas nauczona została, że odpuszczać należy innym, ale od siebie wymagać maksimum. Jasne, tak też się da, ale sęk w tym, że cel może być odwrotny niż sobie założyliśmy... Na siłowni, na której ćwiczę znajduje się sprzęt do podnoszenia ciężarów mięśniami ud i pośladków. Kiedy po raz pierwszy zasiadłam do dźwigania przy 12 kg myślałam, że zaraz rozerwie mnie na pół. Zatem posłusznie ustawiłam maszynę na najniższe, z możliwych - 5 kg. Pomału zwiększałam sobie obciążenie, nie złoszcząc się na siebie i będąc naprawdę wyrozumiałą. Dziś bez żadnego problemu jestem wstanie unieść 54 kg, a to więcej niż sama ważę. Morał jest z tego taki, że sumienność i rozwaga przynoszą efekty. Robienie czegokolwiek na siłę może być katastrofalne w skutkach. Znów pokażę to na swoim przykładzie, otóż nie jestem wstanie prawidłowo wykonać ćwiczenia zwanego deską Zamiast "dźwigać" ciało mięśniami brzucha ja robię to dolną częścią kręgosłupa. Początkowo nie przejmowałam się swoim błędem myśląc, że muszę odczuwać ból krzyża, a jednak ten robił się coraz bardziej dokuczliwy. W końcu poszłam po rozum do głowy tłumacząc sobie, że nie muszę umieć wszystkiego, to jedno ćwiczenie nie skreśla marzeń o umięśnionym brzuchu, zrobi to zaś uszkodzony kręgosłup... 

Dziś świat stoi otworem! Bieganie, jazda na rowerze czy inne ćwiczenia wykonywane na świeżym powietrzu już nikogo nie są w stanie zdziwić. Nie musisz się obawiać, że przyciągniesz uwagę gapiów albo ktoś wytknie Cię palcami. Obecnie osoba biegająca po osiedlu jest czymś tak oczywistym jak zbiorowisko gołębi nad okruchami chleba. W internecie nie brakuje ciekawych filmów z ćwiczeniami skupiającymi się na przeróżnych partiach ciała, zależnych od wieku, kondycji czy stanu zdrowia. Niedługo pojawi się, więc również post, w którym polecę moje ulubione treningi. Momentami nie trudno poczuć się przytłoczonym taką ilością możliwości. Warto więc pamiętać, że Twój wybór nie jest ostateczny, w każdej chwili możesz dokonać zmiany. Jeśli czujesz, że dana dyscyplina nie daje Ci satysfakcji nie zmuszaj się do dalszych treningów, znalezienie alternatywy nie powinno być trudne.

☞ Sportowe wybory

W swoim życiu już trochę się na ćwiczyłam. Przeżyłam przelotny romans z tańcem, fintnsem, pilatesem, pływaniem, bieganiem, tabatą, treningami cardio, koszykówką, badmintonem, wspinaczką górską etc. Nie każda z wymienionych dyscyplin okazała się dla mnie idealną aczkolwiek nie żałuję, że próbowałam. Obecnie zdecydowałam się na treningi na siłowni (nie korzystam jednak z usług trenera personalnego), w zaciszu domowym ćwiczę gotowe zestawy na mięśnie brzucha, ud, pośladków, czasem  również treningi cardio. Wieczorami wybieram stretching lub jogę, które są niezwykle odprężające i doskonale wpływają na jakość snu. W planach mam jeszcze wypróbowywanie dwóch dyscyplin, które myślę mogą okazać się czymś dla mnie. Jednak na razie nie będę zbyt wiele zdradzać.

Ostatnie dwa wpisy jakie pojawiły się na blogu w pewnym stopniu poruszały kwestie pielęgnowania własnej duszy. Wspominałam o kulturze, otwartości na sztukę oraz wielkiej wartości jaką jest życie w zgodzie z własnym "ja". Wnętrze zawsze będzie górowało nad opakowaniem jakim jest ciało, ale nie zmienia to faktu, że wyraźnie rzutuje ono na nasze samopoczucie. Nie bez powodu mówi się, że w zdrowym ciele mieszka duch w równie dobrej kondycji. Jest to nieco uproszczona formuła zależności miedzy zdrowiem fizycznym, a psychicznym, ale nadal słuszna. W końcu w każdym porzekadle jest ziarnko prawdy. Pisząc ten wstęp chcę oznajmić, że po naprawdę po długim namyśle postanowiłam powołać do życia nowy cykl postów z serii Wymiar fit. Jednak zanim znudzeni przewrócicie oczami pozwólcie, że nieco wyjaśnię swoją decyzję. Wiem, że blogosfera aż huczy od podobnych wpisów zachęcających ludzi do aktywnego trybu życia, niestety wszystkie te artykuły nijak mają się do rzeczywistości. 

Osobiście nie natrafiłam jeszcze na post, który w przystępny i ludzki, podkreślam ludzki sposób mówiłby o zdrowym stylu życia. Zgodzę się, że jarmuż, humus i poranne bieganie na czczo mogą być dobre, ba nawet przyjemne dla kilku osób, ale na pewno nie okażą się takimi dla szeroko rozumianego ogółu. Uważam, że w kwestii aktywności fizycznej i odżywiania mam naprawdę duże doświadczenie praktyczne - życiowe. Przez dwa lata byłam osobą uskuteczniającą całodzienne głodówki oraz ćwiczącą ponad własne możliwości... Los był jednak dla mnie na tyle łaskawy, że kiedy mój organizm zaczął się wyraźnie buntować w końcu poszłam po rozum do głowy.

Powrót do formy po tak ogromnym wycieńczeniu był, to znaczy nadal jest dla mnie niezwykle trudny. Bywa, że wciąż pokutuję za własną nieodpowiedzialność, ale co najważniejsze nareszcie pojęłam jak powinien wyglądać zdrowy tryb życia. Nie twierdzę, że wiem już wszystko, że postępuję wzorcowo, ale myślę, że swoją bardzo realną i życiową wiedzą mogę zacząć motywować ludzi do dobrego działania. I na pierwszy ogień idzie właśnie owa motywacja. Nie odkryję Ameryki, ani innego kontynentu mówiąc, że podstawą jakiegokolwiek przedsięwzięcia jest nasz zapał do działania. Nawet tak prozaiczne czynności jak jedzenie czy praca są poprzedzone naszą motywacją. Jem aby nie czuć głodu i utrzymać się przy życiu, pracuję zaś, aby pozyskiwać fundusze na godny byt. A dlaczego działam zdrowo i aktywnie? 

Obalmy mity

Wbrew pozorom niezwykle trudno jest odpowiedzieć na postawione pytanie. Większość osób radzi aby obejrzeć zdjęcia wysportowanych, smukłych sylwetek w internecie. Mają być on gwarancją pojawienia się  w nas chęci do działania. A mi przechodzi tylko przez myśl, że większej bzdury w życiu nie słyszałam.  Niestety ludzki umysł skonstruowany jest w taki sposób, że gdy widzi efekty u innej osoby bardzo często zamiast motywacji czuje zazdrość oraz zniechęcenie i tak zamiast treningu, w ruch idzie czekolada z orzechami - w końcu to najprostszy nośnik endorfin. Z kolei innym razem wpadłam na blog gdzie lśniący tytuł Jak zacząć biegać? zachęcił mnie do dalszego czytania. Według autorki najistotniejsze były gadżety, które miały zmotywować nas do pokonania kilku pierwszych kilometrów. Zgodzę się, że dobre obuwie to podstawa, ale na litość boską zegarek mierzący puls i lanserski bidon to chyba przesada dla osoby bez żadnego doświadczenia w bieganiu! I tak przewróciwszy oczami zamknęłam stronę nadal nie czując chęci do działania.

Motywacja jest w Tobie

Domyślam się, że to, co za chwilę napiszę zabrzmi patetycznie, ale dosłownie brak mi słów na obejście tego banału. Bowiem osoba, która zmotywuje Cię do zadbania o siebie znajduje się po przeciwnej stronie lustra... Trenerka personalna szczerząca się do Twojego komputera, która z uporem maniaka powtarza Ci, że możesz wszystko, tak naprawdę mówi dokładnie to, co kiedyś powiedziała sobie. Z tą różnicą, że jej motywujący głosik płynął z jej wnętrza co zdołało postawić ją na wygranej pozycji. Teraz dokładnie te same słowa frunące po zewnętrznej powłoce są przynajmniej o połowę słabsze i dopóki nie poczujesz ich w sobie możesz zapomnieć o długotrwałej motywacji do aktywnego trybu życia. Jak więc obudzić w sobie potrzebę do działania?

Wyjść z siebie i stanąć obok

Przyjrzyj się własnej osobie i obecnemu życiu z perspektywy wolnego od emocji obserwatora. Pomyśl czy istnieje jakiś obszar związany ze zdrowym stylem bycia, który chciałbyś w sobie zmienić? Najczęściej rozpoczynamy od kwestii widocznych gołym okiem. Choroba XXI wieku jaką jest cellulit nieelegancko pokrywa uda, boczki niedyskretnie wysuwają się z poza linii dżinsów, skóra na pośladkach straciła swą sprężystość... - to chyba najpopularniejsze kompleksy współczesnej kobiety. Dlaczego tak błahe kwestie mają zaburzać naszą pewność siebie? Oczywiście możemy je po prostu zaakceptować, ale czy nie lepiej byłoby opracować prosty plan treningowy, który sprawi, że poczujemy dumę i zadowolenie z własnego ciała? Nie powinniśmy jednak zakładać, że nieidealne ciało jest jedyną motywacją do aktywności. Czasem przyczyna jest o wiele istotniejsza, a mianowicie zdrowie. Zastanów się kiedy ostatni raz biegłeś/aś na autobus. Czy znalazłszy się w środku nie przeżyłeś przypadkiem stanu przedagonalnego? Albo wspinając się po schodach, nie potrzebowałeś za długich przerw na kolejnych półpiętrach? Być może jest to protest chylącej się ku upadkowi kondycji... Zaniedbanie takich oznak potrafi przysporzyć wielu kłopotów w przyszłości, dlatego po konsultacji z lekarzem i w wypadku braku przeciwwskazań czas wracać do formy. Ale zdrowy styl życia to nie tylko aktywność fizyczna, również odpowiednie i regularne dostarczanie posiłków naszemu organizmowi. Bóle żołądka, zgaga, refluks, brak apetytu lub nadmierne objadanie powinny być największą motywacją do zerwania z niezdrowymi przyzwyczajeniami żywieniowymi.

Chcieć to móc

Twoją motywacją może być tak naprawdę każdy element życia, ale przede wszystkim musisz chcieć. Trzymający za Ciebie kciuki przyjaciele, rodzina, trener personalny czy dietetyk nie wystarczą jeśli sam nie czujesz potrzeby zmiany. Do mnie nigdy nie docierało biadolenie z serii: "Chcę schudnąć/ mieć piękne ciało, ale brakuje mi silnej woli." Cóż, to dobry moment by odpowiedzieć sobie na jedno, kluczowe pytanie: Co tak naprawdę jest Twoim priorytetem? Uwierz mi, ja również ponad wszystko wielbię czekoladę, ale o wiele bardziej od jej smaku pragnę pięknego ciała. Czasem jest mi ciężko, muszę zagryźć wagi, momentami zgrzeszę przeciwko swojej wadze, ale są to tylko pojedyncze wyjątki, ponieważ znam swój cel i podjęłam decyzję wiążącą się z trudnymi wyrzeczeniami. Jeśli bardziej od zdrowego ciała i ładnej sylwetki pragniesz smaku czekolady bądź innej słabości najlepiej odpuść od razu. Wiem, że każdy pedagog i trener dałby mi do wiwatu czytając owe zdanie, jednak ja znam te wewnętrzne dylematy i wiem, że dopóki naprawdę nie zapragniesz żyć zdrowo będziesz ciągle zaczynać i urywać,w tracie obarczając się winą i nękając wyrzutami sumienia. A to przyniesie jeszcze gorszy skutek...