Nowy rok. 

Nie potrafię pojąć w jak zawrotnym tempie minęło tych dwanaście miesięcy. Robię w głowie małe podsumowanie i widzę te wszystkie ważne momenty jak slajdy znikające sekunda po sekundzie. Gdybym miała jakoś określić, nazwać ten czas, powiedziałbym, że rok 2017 był rokiem spełnionych marzeń. Zamknęłam jeden z ważniejszych rozdziałów w życiu, otworzyłam kolejne. Zrobiłam rzeczy o jakich marzyłam dobre osiem lat, w większości dopięłam swego. Z zadowoleniem patrzę wstecz choć momentami bliska byłam obłędu. Musiałam wykrzesać wiele sił, poddać swą determinację gigantycznej próbie. Aż ciśnie  mi się na usta zdanie, ze słowem ukochanym przez nasz naród: to był rok na pełnej... 

Dojrzałam, dorosłam

Dziewiętnasty rok życia postawił mnie do pionu i jestem mu za to wdzięczenia. Na dobre zostawiłam za sobą okres nastoletniej fascynacji listami Wertera i monologami  Hamleta, spojrzałam na świat przez inne okulary. Co prawda w wieku dwudziestu lat jeszcze nie czuję się upoważniona do mówienia o sobie per dorosła, ale wiem, że zasługuję na to określenie coraz bardziej.

Skończyłam szkołę średnią. W styczniu zaliczyłam studniówkę, ubrana w cudowną sukienkę, która skradła moje serce. Pod koniec kwietnia wręczono mi świadectwo, a w maju nadeszło to czego obawiałam się przez połowę życia: matura. Zmierzyłam się z trzema egzaminami z języka ojczystego i angielskiego, zdawałam także matematykę, wos oraz historię. Ustny polski zaliczyłam na 100% sięgając po Dżumę autorstwa Alberta Camusa oraz Mustanga w reżyserii Deniz Gamze Ergüven. U schyłku czerwca z dudniącym sercem zalogowałam się na serwer, który przekazał mi dobre wieści: zdałam maturę. 30 czerwca późnym popołudniem odebrałam świadectwo dojrzałości i raz na zawsze zamknęłam za sobą drzwi znienawidzonego liceum. Następnie pojechałam na naleśniki. 

W 2017 roku nadszedł także moment wyboru szkoły wyższej. 17 marca, na cudownym Uniwersytecie Warszawskiem napisałam ostatni etap Olimpiady Wiedzy o Mediach, a kilka godzin później szłam w deszczu po Krakowskim Przedmieściu z błogą myślą: wygrałam indeks na studia dziennikarskie. Choć szczęście było ogromne wiedziałam, że nie jest to już kierunek dla mnie. Nauka do olimpiady pokazała mi jak bezużyteczna dla zawodu wiedza kryje się pod dumnie brzmiącą nazwa: dziennikarstwo i komunikacja społeczna. 

Niemal do końca wahałam się pomiędzy elitarnym prawem, a wymarzoną  od czasów gimnazjum komunikacją wizerunkową. Finalnie m się na podpowiedź serca i od października studiuję na tak zwanym komwizie, za miesiąc zaczynam specjalizację: branding. Na dzień dzisiejszy jestem bardzo zadowolona ze swojego wyboru, zafascynowana kierunkiem i branżą. 

Dziecko marzyło

Spełniłam dwa wielkie marzenia z czasów dzieciństwa. Odkąd pamiętam pragnęłam zrobić tatuaż. Naklejałem na ciało naklejki, rysowałam coś długopisem i zarzekałam się, że kiedyś na pewno dam się wydziarać. Na początku 2017 roku zrobiłam pierwszy tatuaż, a potem jeszcze dwa kolejne. Fenix nad łopatką, mustang na przedramieniu i cytat pod obojczykiem – wszystko po prawej stronie ciała. Choć od pierwszego tatuażu mija prawie rok ja wciąż jestem w nim tak samo zakochana jak w dniu zrobienia.

O walkach zaczęłam marzyć gdy po raz pierwszy zobaczyłam Angeline Jolie w Pan i pani Smith, miałam wtedy dwanaście lat. Petarda! Świecącymi oczami obserwowałam jak Jane Smith wymierza ciosy i myślałam o tym jak cudowna musi być to umiejętność. Jednak kiedy doszło co do czego i zdecydowałam się zrobić ten krok byłam już tylko przerażona. W dzień pierwszego treningu chodziłam po domu zestresowana i zesztywniała zastanawiając się czy nie odwołać lekcji. Na szczęście tego nie zrobiłam. 

Pół roku później jestem już uzależniona od nowej pasji. Czasem gdy zasypiam szumi mi w głowie: bardziej skręć nogę podporową, bez przeprostu, wyrzuć rękę do końca i od razu do gardy, rotuj nadgarstek. Pojawiają się głownie te punkty, które potrzebują korekty, chyba mój mózg robi szybką analizę na przyszłość. Prawdę mówiąc jeszcze nic w życiu nie dało mi tak dzikiej satysfakcji jak sztuki walki. Uwielbiam tarczowanie, uwielbiam trzask rękawic i prąd płynący od dłoni do barków. Totalne oczyszczenie.

Na walizkach 

Pod względem podróży był to bardzo jałowy rok. Dwa kilkudniowe wypady do Warszawy i połowa sierpnia spędzona na Malcie. Wyspa mnie rozczarowała swoim surowym krajobrazem przypominającym obraz powojennego świata, ale naładowała także porządną dawką letniego słońca i soku ze świeżych pomarańczy.

Prawdę mówiąc nie czuję nawet smutku i rozczarowania z powodu tak skromnych podróżniczo miesięcy... Nie miałabym siły na większą ilość pakowania, koczowania na lotnisku czy nawet poznawania nowych zakątków świata. Potrzebowałam innego rodzaju odpoczynku i cieszę się, że udało mi się go zdobyć. Zresztą liczę, że w 2018 roku wszystko sobie odbiję.

Nie zgubić się w celu

W 2017 roku opublikowałam niespełna dwadzieścia wpisów. Przez pierwszą połowę roku nie miałam czasu na pisanie, a w kolejnych miesiącach zabrakło serca do blogowania. Długo zastanawiałam się co jest przyczyną tej nagłej stagnacji, aż w końcu zrozumiałam, że zgubiłam się we własnych celach... 

Zaczęłam prowadzić bloga dla własnej przyjemności i tak naprawdę nigdy nie oczekiwałam od tego miejsca niczego więcej. Pochłonął mnie świat social mediów. Zginęłam pod warstwą pracy około blogowej i tak naprawdę nie starczało mi czasu i siły na to co najważniejsze – na pisanie. W nowy rok wchodzę mądrzejsza o tę lekcje.

Chciałabym publikować wpisy raz na tydzień. To idealny czas by przygotować wartościowy wpis zamiast kilka zapchaj dziur. Mam nadzieję, że w 2018 roku znów zakocham się w blogowaniu jak miało to miejsce dotychczas. 

2018 rok

Na rok 2018 nie patrzę roszczeniowo. Pragnę aby był nieco spokojniejszy niż jego poprzednik aczkolwiek nie zamierzam stawać w miejscu. Mam swoją małą listę postanowień noworocznych, które mają mi pomóc rozwijać się w dwóch głównych obszarach: język angielski oraz sport. Jestem dobrej myśli.

W nowym roku pragnę życzyć Wam wszystkiego co najlepsze. Rozwijajcie się, twórzcie, działajcie, ale przede wszystkim nie dajcie się stagnacji. Mam nadzieję, że te dwanaście miesięcy będzie dla Was cudownym okresem. 

☞ Jestem i zajmuję się:
Pierwszy raz od naprawdę dawna przez cały miesiąc nie opuściłam rodzinnego miasta, gdzie mieszkam oraz studiuję. Wrocław listopadową porą okazał się bardzo łaskawy, ulewnych dni było naprawdę niewiele, a słońce nadal potrafiło nas rozpieszczać.

Drugi miesiąc studiów utwierdził mnie w przekonaniu, że to czym aktualnie się zajmuję jest zdecydowanie dla mnie. Pierwszy raz w życiu (dopiero bowiem zakończyłam etap edukacji średniej) mam poczucie, że to co robię ma faktycznie sens i nagle świat wydaje się zgoła przyjemniejszym miejscem.



☞ Myślę:
☞ Uczę się:
Zabrzmi to może nieco dziwnie, ale uczę się siebie. Uczę się reagowania na własne potrzeby, uczę się organizacji własnego czasu, uczę się także określania priorytetów w swoim życia. Rok 2017 był dla mnie naprawdę bogatym czasem jeśli chodzi o samorozwój, mam więc nadzieję, że kolejne dwanaście miesięcy okaże się równie pełnym w działanie okresem. Do tego właśnie dążę :)

Już pod sam koniec tego miesiąca udało mi się stać częścią wspaniałego przedsięwzięcia. Zaczęłam pracę jako wolontariusz przy organizacji eventu, którego celem jest pozyskanie funduszy dla chorującego na autyzm chłopca. Z czasem mam nadzieję opowiedzieć Wam o tym wydarzeniu nieco więcej, a osoby z Wrocławia i okolicy zaprosić do udziału w akcji.



☞ Czekam:
Odpowiedzią na to pytanie jest jedno, krótkie słowo: święta. W zeszłym roku spędzałam okres Bożego Narodzenia na Teneryfie to też mam poczucie, że od ostatnich świąt minęły tak naprawdę dwa lata. Mimo iż uwielbiam podróże, palmy i słoneczne dni to jednak ten magiczny, grudniowy okres pragnę spędzać w tradycyjny sposób. Choinka, przystrajanie domu, szaleństwo gotowania, kolacja wigilijna w rodzinnym gronie. Specyficzny półmrok panujący przy stole, zapach typowych, świątecznych potraw, to jest to, co czyni ten czas magicznym.



☞ Czytam:
W listopadzie zabrałam się za lekturę przejmującego reportażu Eweliny Rubinstein, Niczyj. Prawdziwe oblicza bezdomności. Książka podejmuje tematykę ubóstwa, które sprawiło, że wiele osób zmuszonych było zamieszkać na ulicy. Autorka podróżując po kilku województwach Polski, dociera do osób bezdomnych aby porozmawiać z nimi o trudach życia pod gołym niebem, a także sytuacjach, które do tego doprowadziły. Jest to niezwykle poruszająca opowieść o ludziach, którzy w większości wypadków mieli po prostu pecha. Autorka próbuje pokazać, że bezdomność nie powinna być tematem tabu, a bezdomny to taki sam człowiek jak my wszyscy. Bardzo dobry reportaż, jeśli lubicie literaturę faktu to gorąco go Wam polecam.

☞ Oglądam:

Od dobrych kilku tygodni na blogu pojawiają się wyłącznie podsumowania minionych miesięcy. Teoretycznie z poczucia winy - skoro nie dodaję wpisów na co dzień, to przywitam się chociaż raz na miesiąc, ale chyba także z czystej przyjemności. Tego jedynego rodzaju wpisów nie potrafię sobie odmówić... Jestem sentymentalna, lubię podsumowania i refleksje, zresztą jesień sprzyja właśnie takim nastrojom. Nie chcę niczego deklarować, bo z pewnością zapeszę, jednak obiecałam sobie, że w listopadzie wezmę się w przysłowiową garść i uporządkuję pewne aspekty życia - jednym z nich jest właśnie blog. 

☞ Jestem i zajmuję się:

Październik spędziłam we Wrocławiu, pomijając dwudniowy skok w bok do Poznania gdzie obecnie mieszka moja przyjaciółka. Jednocześnie była to moja pierwsza podróż pociągiem i muszę przyznać, że lotniska są o wiele bardziej czytelne i zdecydowanie mniej stresujące niż dworce PKP. Mimo wszystko dobrnęłam do celu w jednym kawałku. 

Ponadto w październiku rozpoczęłam jeden z bardziej ekscytujących etapów życia: okres studencki. Prawdę mówiąc panicznie bałam się dołączenia do kolejnego miejsca, które będzie próbowało podciąć mi skrzydła, jak miała to w zwyczaju robić każda zaliczona przeze mnie szkoła. Jednakże studia okazały się zupełnie innym światem: nie skłamię mówiąc, że z przyjemnością jeżdżę na uczelnię - poznaję fascynujące zagadnienia, ciekawych wykładowców i świetnych współstudentów - po prostu znajomych z roku.

Na zdjęciu poniżej możecie zobaczyć jakim widokiem wita mnie i żegna uniwersytet. Pięknie, prawda? 

☞ Myślę:

Sądzę, że październik był takim czasem próby. Pozwoliłam sobie na odpuszczenie wielu rzeczy: nie prowadziłam bloga i social mediów, nie ćwiczyłam poza sesjami z trenerem, jadłam za to mnóstwo słodkości, a poza tym nie organizowałam się zupełnie. Dziś czuję, że muszę wrócić do pewnego rodzaju samodyscypliny, ale ten miesiąc - tak zwanego off-u - był mi niezwykle potrzebny. Sądzę, że mocno się rozluźniłam, pozwoliłam sobie na znacznie więcej niż dawniej i dobrze mi z taką świadomością. Ludzie mówią, że kiedy się zmieniasz pod wpływem nowych sytuacji to udajesz kogoś kim nie jesteś, ja uważam, że po porostu stajesz się sobą. Kolejne etapy życia pozwalają nam odkrywać nasze własne ja. 

☞ Uczę się

Ach gdyby to dało opisać się słowami! Mam wrażenie, że wracam z uczelni jak Józef - bohater utworu Dylematy, Przemysława Gintrowskiem - ze spotkań patriotycznych, z rozpalonym łbem. Czuję, że tematyka mojego kierunku zwyczajnie mnie porywa. To o czym uczą się studenci komunikacji wizerunkowej to pewnego rodzaju Matrix - prawda nie istnieje, poglądy są nabyte i stanowią jedynie dyskurs, wielkie symbole to rodzaje logo, a krowa może być zielona, bo nasz mózg sam tworzy sobie rzeczywistość. Prawdę mówiąc, śmiejemy się ze znajomymi, że po zajęciach boli nas mózg -  to co poznajemy w dużym stopniu burzy ład jaki całe życie nam wpajano i to jest właśnie piękne. Kierunek wymaga gigantycznej otwartości oraz liberalistycznego podejścia do życia - moje klimaty. 

Oczywiście nadal kontynuuję naukę walk, która daje mi coraz więcej przyjemności. Skończył się okres wymierzania prostych ciosów przed siebie, zaczyna się obrywanie i kontratak. Takiego cardio jak tarczowanie nie robiłam nigdy, pot się leje, mięśnie drżą, a skóra aż piecze - cudo. 

☞ Udało mi się:

W tym roku udało mi się wziąć udział w przebieranej imprezie halloweenowej. Muszę przyznać, że nie spodziewałam się, że będzie to tak wspaniała noc. Zdecydowałam się na kostium czarnego łabędzia. Pożyczyłam od mamy czarną, tiulową sukienkę - miała ją na sobie wiele lat temu podczas studniówki - maskę zakupiłam w Empiku, a w zrobieniu wysokiego koka pomógł mi zwykły wypełniacz. Być może następnym razem postawię na halloweenowy makijaż jak sztuczne rany czy sińce jednak na razie moje umiejętności są zbyt małe na tego typu artyzm ;)

Ponad to niezwykle cieszę się, że mimo miesiąca offdyscyplinowego udało mi się przychodzić na treningi, czasem nawet kosztem snu czyli popuka o 6:00 rano. Sport to taka dziedzina życia, która sprawia, że naprawdę czujesz dumę z tego co robisz. 

☞ Czekam:

Będąc zupełnie szczerą: nie istnieje coś, na co faktycznie bym czekała... Cieszyłam się na złotą jesień i czas słodyczowego obżarstwa, niestety te dwa etapy już za mną. Jakaś cząstka mnie czeka na okres świąt - zapach choinki, smak pierników i dźwięki kultowych zimowych przebojów, ale jak na razie chcę cieszyć się tym listopadem, wierzę, że będzie udanym miesiącem. 

☞ Czytam:

Październik nie sprzyjał czytelniczym podbojom, prawdę mówiąc za mną lektura tylko jednej pozycji, ale za to bardzo dobrej. W tym miesiącu zmierzyłam się Przeżyć. Droga dziewczyny z Korei Północnej do wolności, autorstwa Yeonmi Park. Jest to niezwykle poruszająca historia o naturalnej potrzebie bycia wolnym i decydowania o własnym losie. W piękny sposób pokazuje jednostkę ponad ideologiami.  W przyszłości postaram się opowiedzieć o tej książce nieco więcej.

Ponadto rozpoczęłam zapoznawanie się z literaturą branżową. Póki co czytałam o komunikacji w ujęciu socjologicznym oraz sposobach organizowania konferencji prasowych. 

☞ Oglądam:

Ze wstydem przyznaję, że w październiku obejrzałam zaledwie jeden film... Wybrałam się do kina na ekranizacje powieści Jo Nesbo - Pierwszy śnieg. Jak już kiedyś wspomniałam za mną trzy tomy kultowej serii z udzałem Harry’ego Hole. Niestety twórcy filmu zdecydowali się na przedstawienie dopiero ósmego tomu, w związku z czym nie miałam do czynienia z książkowym pierwowzorem. Doszły mnie słuchy, że w stosunku do oryginału film wypadł blado aczkolwiek na mnie wywarł całkiem dobre wrażenie. 

☞ Słucham: 

W październiku znów romansowałam ze składankami Spotify - stawiałam na spokojne kompozycje związane z jesienią choć przyznaję, że już kusi mnie odpalenie świątecznej składanki Michaela Buble. Aczkolwiek postanowiłam wstrzymać się jeszcze przez kilka tygodni, po dłuższym oczekiwaniu będzie smakować zdecydowanie lepiej ;)

☞ Uważam, że: 

Październik bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Obawiałam się początków studiowania, bałam się kolejnych ram w jakie trzeba będzie się wpasować, na szczęście nic podobnego na razie mnie nie spotkało. To był dobry miesiąc, zaznałam sporej dawki spontaniczności, ale także spokoju - zdecydowanie było mi to potrzebne. 

Obiecanki cacanki, a głupiemu radość... Bardzo zależało mi na wdrożeniu regularnego prowadzenia bloga jeszcze przed rozpoczęciem studiów. Okazuje się jednak, że znacznie lepiej działam pod presją czasu, kiedy wszystko jest elegancko ułożone w kalendarzu, a ja po prostu wiem, że jeśli nie zrobię czegoś dziś, to zapewne nie zrobię już tego wcale. Pod tym względem naprawdę bardzo cieszy mnie rozpoczynający się dziś rok akademicki: jest plan, jest kalendarz, są konkrety. A skoro cały miesiąc zawzięcie milczałam, zapraszam Was na mały wrześniowy skrót. 

Wrzesień spędziłam we Wrocławiu. Wciąż zachodzę w głowę jakim cudem ten miesiąc tak szybko dobiegł końca... Z drugiej strony, gdy pomyślę, że rozpoczął się kiedy ja jeszcze w najlepsze cieszyłam się maltańskim słońcem (jak poniżej) zaczynam odczuwać upływ czasu. Ponieważ był to już o s t a t n i miesiąc moich pomaturalnych wakacji, wrzesień starałam się wykorzystać naprawdę produktywnie. Był czas dla znajomych, rodziny i rozwój oraz domykanie różnych rozpoczętych spraw.



☞ Myślę:
Ostatnio, wielokrotnie zdarzyło mi się myśleć o zawieszeniu bloga... Bardzo bałam się, że nie pogodzę studiów ze swoimi sportowymi pasjami i prowadzeniem Definiuję. Ten strach sprawił, że straciłam motywacje do prowadzenia strony w okresie wakacji. Ciągle chodziła mi po głowie natrętna myśl: „Po co mam tworzyć wpisy skoro nie wiem czy blog przetrwa?”. Ale za każdym razem kiedy czytałam ciekawą książkę, oglądałam dobry film, a w szczególności gdy miałam tzw. życiowe rozkminy, nie mogłam sobie wyobrazić, że nie podzielę się tym wszystkim z Wami.

Kiedy byłam w klasie maturalnej blog umarł śmiercią naturalną, spadł na sam dół listy życiowych priorytetów i opustoszał. W pewnym momencie odechciało mi się budować wszystkiego na nowo, ale dziś wiem, że nie potrafię zamknąć tego miejsca na dobre. Może nie będzie idealnie i regularnie, ale będzie... Jak mawia Ola Budzyńska: „Zrobione jest lepsze od doskonałego” ;)



☞ Uczę się:
We wrześniu dostałam swoje pierwsze rękawice bokserskie i wciąż szkolę się w sztukach walki (okazuje się, że ta dyscyplina sportu przyspiesza proces spadku wagi, prawdę mówiąc nie planowałam chudnąć, więc w ostatni weekend września pozwoliłam sobie na zjedzenie pizzy z serowymi brzegami - rozkosz :D).

Dodatkowo miałam okazję wziąć udział w dwóch świetnych kursach zorganizowanych przez PS Academy, prowadzonych przez Radka Podrucznego: Sport Nutrion Basic oraz Gym Workout Theory. Spędziłam cały weekend w Salonie Edyty na Nowowiejskiej, aczkolwiek ogrom wiedzy jaki dostałam okazał się warty poświęconego czasu. Zdecydowanie opłaca się wzbogacać swoje doświadczenie, wychodzić naprzód i doskonalić się w dziedzinach, które nas fascynują.

Być może zdarzyło Wam się już przeczytać wpisy typu Tu i teraz, które publikują m.in Kasia z Worqshop (wydaje mi się, że to właśnie ona jest pomysłodawczynią tej serii, aczkolwiek nie mam stuprocentowej pewności), Ania z Niebałaganka czy Ewelina Mierzwińska. Jest to rodzaj artykułów, w których twórca dzieli się z czytelnikami odczuciami towarzyszącymi mu w danym miesiącu. Jeszcze do niedawna uważałam taki emocjonalny ekshibicjonizm za głupi, ale z czasem dostrzegłam, że tego typu posty potrafią motywować, a zarazem działać relaksująco. Prawdę mówiąc nie do końca czułam ten przypisany serii rodzaj pytań, dlatego na własny użytek postanowiłam wprowadzić kilka zmian. Okazało się, że struktura wpisu uległa całkiem sporemu przekształceniu stąd pozwoliłam sobie nadać serii własną nazwę: mój miesiąc. I dziś zapraszam Was na mój sierpień 2017! 

☞ Jestem i zajmuję się:
Dla mnie tegoroczny sierpień uległ przepołowieniu: pierwsze dwadzieścia dni tego miesiąca spędziłam we Wrocławiu, zaś przez pozostałą cześć (z niewielkim kawałkiem września) przebywałam na Malcie. Pierwsza połowa okazała się niezwykle aktywna - jazdy, treningi, życie prywatne, druga była znacznie wolniejsza: smakowała sokiem ze świeżych pomarańczy i gorącymi promieniami słońca. Wyjazd był mi potrzebny choć już po tygodniu czułam zmęczenie brakiem produktywności. Oczywiście nie zaległam na hotelowym leżaku u stóp basenowego baru, ale całkiem porządnie zjeździłam Maltę, mimo to brakowało mi zwykłej codzienności i związanego z nią działania.


☞ Myślę:
Ostatnim czasem moje myśli krążą wokół tematu przyszłości. W tym roku zdałam maturę, dostałam się na wymarzony kierunek studiów: komunikacja wizerunkowa, ale wciąż nie wiem czy będzie to dla mnie odpowiednie miejsce. Niestety przez ostatnie tygodnie borykam się z syndromem dziecka kwiatu - myślę o podróży do Ameryki Południowej i pracy kelnerskiej w tamtejszych knajpkach. Oczywiście ten ruch byłby czymś stuprocentowo nie w moim stylu, choć podobno w taki sposób najłatwiej jest odnaleźć swoje prawdziwe ja… Debatuję nad tym jak chciałabym widzieć swoje życie, przynajmniej w tej strefie, na którą mam jakikolwiek wpływ i chyba po prostu pozwolę poprowadzić się losowi. Zobaczymy co z tego wyniknie, póki co postawię jednak na studia ;)



☞ Uczę się:
Uważam, że całe nasze życie to nieustanny proces poznawczy. W sierpniu uczyłam się czynności, które rozpoczęłam w poprzednich miesiącach czyli jazdy samochodem i sztuk walki. Cały czas staram się szlifować swój angielski w czym pomocny okazał się pobyt na angielskojęzycznej Malcie. A ponadto wciąż pracuję nad spontanicznością i wyluzowaniem. Ostatnie lata były życiem na małej spinie toteż naprawdę trudno jest mi wyjąć ten przysłowiowy kij. Mam jednak nadzieję, że z czasem odzyskam równowagę pomiędzy zorganizowaniem, a spontanicznością. Trzymajcie kciuki!

Jestem bardzo dumna, że udało mi się ograniczyć spożycie mięsa. Robię to ze względu na swoje poglądy i poczucie krzywdy jakie wyrządzamy zwierzętom. Mięsa ssaków nie jadam od dwóch lat, aktualnie bardzo mocno ograniczyłam jedzenie drobiu. Mam problem z eliminacją mięsa rybiego i nie wiem czy uda mi się zupełnie zrezygnować z tego rodzaju posiłku - wciąż jednak walczę. Póki co widzę spore postępy i naprawdę się z nich cieszę.



☞ Czekam:
Ach na tak wiele rzeczy czekam! Po pierwsze chciałabym już zdobyć upragnione prawo jazdy i zapomnieć o czymś tak idiotycznym jak ekojazda, z której śmieje się każdy wprawiony kierowca. Po drugie odliczam dni do terminu zrobienia trzeciego tatuażu. Po trzecie tęskno mi do regularnych treningów, które wyparowały wraz z moim wyjazdem na Maltę. I chciałabym się tak po prostu wyspać, już nie pamiętam kiedy ostatni raz wstałam później niż o ósmej rano… wakacje, tja. Ach na tak wiele rzeczy czekam!



☞ Czytam:
Sierpień nie był dla mnie zbyt obfity w czytelnicze podboje. Kiedy wokół dzieje się wiele rzeczy trudno jest znaleźć specyficzny spokój potrzebny do zanurzenia się w lekturze. Mimo wszystko mam kilka czytelniczych perełek na swoim sumieniu, o których będę Wam opowiadać w Kwartalniku (pod koniec września). Tym razem zdecydowałam się na interesujący kryminał autorstwa Anny Kańtoch - Łaska, a także poruszające wspomnienia Evy Mozes Kor - Przeżyłam, życie ofiary Josefa Mengele. 

☞ Oglądam:

Kiedy sam twórca zaczyna czuć się na własnej stronie obco, to wyraźny znak, że przerwa w blogowaniu była zdecydowanie zbyt długa. Cóż jednak poradzić kiedy egzekwuje ją od nas samo życie? Odpowiedź jest tylko jedna: pokornie się poddać. Dokładnie tak było w moim przypadku... Z regularnego, a właściwie to jakiegokolwiek blogowania zrezygnowałam już na początku marca - dla większości przyczyna mojej nieobecności była oczywista, a wszystkich niedoinformowanych już oświecam: matura. Tak, tak abiturient 2017 to właśnie ja. Nauka do egzaminu dojrzałości z pięciu przedmiotów (w sumie siedmiu pisemnych i dwóch ustnych) wymagała ode mnie całkowitego poświęcenia. Nie pomagała także olimpiada plącząca się pomiędzy okresem maturalnej nauki... Tak, więc blog nie poszedł w odstawkę z powodu żadnego trywialnego niechciejstwa, ale siły wyższej. To słowem samego wstępu, tymczasem przejdźmy do szczegółów. 

Prawdę mówiąc nie mam pojęcia od czego zacząć... Nie chcę nikogo zanudzać opowieściami o przygotowaniach do matury, ani zanadto  obnażać swojego życia prywatnego dlatego  sklecenie notki informacyjnej o tym gdzie byłam kiedy mnie nie było jest prawdziwym wyzwaniem. Z rzeczy kluczowych: okres matur jest już za mną, swój ostatni egzamin zaliczyłam 18 maja i od tej pory raczyłam się dwoma tygodniami totalnego byczenia. W końcu musiałam odreagować ten czas dzikiej nauki... Teraz naładowawszy akumulatory z czystym sumieniem mogę wrócić na bloga, do którego udało mi się nabrać dystansu. Bardzo poważnie przemyślałam rolę Definiuję w internecie, a niezwykle pomógł mi w tym jeden wspaniały, marcowy weekend w Warszawie... Już spieszę z wyjaśnieniami. 

W klasie maturalnej zdecydowałam się na istotny dla mnie krok - wzięłam udział w Ogólnopolskiej Olimpiadzie Wiedzy o Mediach. Pierwsze dwa etapy zostały rozstrzygnięte jeszcze w 2016 roku, zaś dwudniowy finał przypadał w jeden z marcowych weekendów. (Niedługo opublikuję na blogu swoją pracę startową poświęconą kreacji wizerunku kobiety przez współczesne media. Felieton otrzymał dwadzieścia jeden punktów na dwadzieścia dwa możliwe, a ponadto wydaje mi się, że temat rozpracowałam w dość ciekawy sposób toteż z przyjemnością podzielę się Wami swoją pracą na blogu). Kolejne dwa etapy składały się z części wiedzowej i kosztowały mnie kilka tygodni żmudnego wkuwania faktów na temat szeroko pojętych mediów... Aczkolwiek było warto bowiem znalazłam się w gronie czterdziestu ośmiu laureatów tym samym otrzymując indeks na studia dziennikarskie. Jeszcze nie do końca wiem czy "skorzystam" ze swojej wygranej, ale zawsze mam tę ciekawą opcje, co niezwykle mnie cieszy.



Marcowy weekend w Warszawie należał do niezwykle udanych. Zima wciąż dawała się we znaki, przez co te kilka dni w stolicy odpokutowałam tygodniową chorobą, ale mimo wszystko było warto. To była moja trzecia wizyta w tym mazowieckim mieście i muszę przyznać, że nie do końca cieszyłam się z powrotu w te strony. Warszawę zapamiętałam jako szarobure, smutne miasto bez jakiegokolwiek klimatu. Tym razem jednak polska stolica po prostu mnie w sobie rozkochała, do tego stopnia, że właśnie tydzień temu postanowiłam znów ją odwiedzić i coraz poważniej myślę o przeprowadzce do centralnej Polski.

Wróćmy jednak do marcowych wojaży. Trafiłam do Warszawy w totalnej nazwijmy to "rozsypce przyszłościowo-zawodowej". Teoretycznie leciałam na finał olimpiady, która miała mi pomóc w dostaniu się na wymarzone studia, ale sęk w tym, że coraz mniej pragnęłam zgłębiać tajniki dziennikarstwa. Wciąż marzyła mi się kariera w tym kierunku, ale przestałam wierzyć w sens studiowania samego dziennikarstwa.  Jak wspomniałam wciąż waham się co do wyboru kierunku studiów, ale ten jeden krótki wyjazd bardzo wiele mi unaocznił. Przede wszystkim trafiłam w kręgi ludzi, którzy podobnie jak ja twardo brnęli do celu, co mówiąc wprost daje człowiekowi dodatkowego kopa do działania. Po drugie miałam okazję poznać dwie wspaniałe osobowości z kręgu dziennikarskiego: Filipa Chajzera oraz Filipa Springera, którzy odwiedzili  nas na Uniwersytecie Warszawskim aby nieco porozmawiać z nami o swoim zawodzie. (Dodatkowo istniała możliwość zwiedzenia studia TVP, ale ze względów ideologicznych odmówiłam udziału w wycieczce do tej konkretnej instytucji.) 

Oprócz rozsypki "przyszłościowo-zawodowej" towarzyszyły mi także pewne rozterki w kwestii samego bloga. Powiem wprost pisanie sprawiało mi coraz mniej radości… starałam się dzielić tym co uważa się na ogół za poczytne, a tym czasem spychałam na margines sprawy, o których faktycznie miałam ochotę pisać. I tu na jednej z uniwersyteckich rozmów z dziennikarzami padło znaczące stwierdzenie: jeśli będziesz tworzyć to co kochasz znajdziesz odbiorców, których przyciągnie twoje zaangażowanie. Bingo! Nie mogę pojąć jakim cudem te oczywiste rozwiązania są dla nas tak trudne do pojęcia. Poza tym rozwiązałam jeszcze jeden trapiącą mnie kwestię. Otóż Filip Springer opowiadał jak bardzo zdziwieni są amerykańscy dziennikarze słysząc, że ich polscy koledzy po fachu nie tylko piszą teksty, ale bardzo często wykonują do nich także zdjęcia. Przecież nie można być dobrym w każdej dziedzinie artystycznego rzemiosła, zawsze któraś ze stron będzie niedomagać. W związku z tym wzięłam na klatę fakt iż marny ze mnie fotograf i postanowiłam skorzystać z dobroci Internetu. Oczywiście nie zamierzam "łowić" zdjęć na google grafice, bo właśnie w taki sposób kradniemy czyjś dorobek intelektualny (podanie źródła niczego nie zmienia), istnieje jednak wiele stron opartych na zasadzie CCO, z których z przyjemnością korzystam. Oczywiście nie oznacza to, że zupełnie zaniecham zabawy aparatem i na blogu zupełnie zabraknie zdjęć mojego autorstwa, ale w końcu zażegnam twórczy zastój spowodowany brakiem zdjęć.



Co to oznacza dla mojego bloga? Przede wszystkim luzuję przysłowiowe portki: koniec ze spinaniem się i tresowaniem samej siebie w sprawie promocji strony. Blog nosi nazwę Definiuję, bo właśnie to chcę tu robić z rzeczywistością, nie mogę więc pozwolić aby działanie pod jakąkolwiek publikę zaburzyło pierwotną koncepcję, przede wszystkich z szacunku dla swoich stałych czytelników. Jednak bez obaw, nie zabraknie także luźniejszych tematów, w końcu to doskonała odskocznia.

Ach! Na blogu w końcu pojawił się system komentarzy Discus. Wiem, że zgromadził on całkiem pokaźne grono swoich przeciwników jednak odsetek zwolenników sytemu znacznie je przewyższa. Przede wszystkim jest to znacznie bardziej wygodna opcja, nie tylko dla mnie jako moderatora, ale także dla osób komentujących. Dziś większość posiada konto na Discusie, ale jeśli nie znajdujesz się w tej grupie i nie zamierzasz do niej dołączyć, a chciałbyś abym odwiedziła także Twoją stronę - śmiało pisz anonimowo i zostaw w treści komentarza link do swojego bloga:)

Myślę, że na dziś koniec z rewelacjami. Podzieliłam się z Wami kilkoma przemyśleniami, które mają nieco scalić przeszłe i przyszłe wpisy, a już od poniedziałku ruszamy z tak zwanego kopyta. Będzie się działo, więc koniecznie zajrzyjcie :)