Nie wiem co dokładnie wywołało tę niezwykłą zmianę nastawienia, ale jedno jest pewne; starzeję się. Bo jak inaczej wytłumaczyć fakt, że mam dość wielkiego miasta? Obrzydł mi hałas, tłok, pośpiech, gnanie za celami i postanowieniami... Męczy mnie to wszechobecne napięcie i stres, który już chyba wdychamy razem z powietrzem. I tak się wszyscy  nim dławią i godzą na to dławienie. A przecież  istnieje inna droga, można żyć spokojniej, tak jak żyją ludzie z nadmorskich kurortów. A jednak pan z hotelowej recepcji powiedział otwarcie, że miasto funkcjonuje w taki a nie inny sposób, wyłącznie w sezonie i młode osoby chcą uciekać w stronę metropolii. Tak więc oni tam, a my tu. No i mamy impas.

Tak przez myśl mi przeszło, że mogłabym zamieszkać w nadmorskiej latarni albo wiatraku i żyć z połowu ryb. Kupiłabym sobie żółty kapok, kalosze sięgające do kolan i drewnianą łódkę. Żyłabym spokojnie, bez pośpiechu, blisko plaży, szczęśliwie. Zaraz mój pomysł został wyśmiany, że przecież  w życiu nie wzięłabym do rąk żywej ryby. Racja. Upadł mój misterny plan na życie. A skoro rybak ze mnie żaden pozostaje mi tylko pogodzić się z tą gonitwą jaką uprawiają tłumy i samej  w nią wskoczyć. Nie wierzę, że można z niej wyjść i stanąć obok, jestem za to pewna, że każdy sam dyktuje sobie jej tempo.


Trochę Wam tu nawciskałam górnolotnych refleksji, które pojawiają się przy mnie zawsze wtedy kiedy muszę wrócić do normalności. Jeżeli chodzi o sam wyjazd czy Świnoujście nie mam zbyt wiele do powiedzenia czego większość by już nie wiedziała. Na pewno jest to rewelacyjne miejsce na kilkudniowe wypady pokroju majówki. Jego główny atut to bez dwóch zdań wspaniała, piaszczysta plaża oraz możliwość zorganizowanego wypadu do Skandynawii w przystępnej cenie. Trochę żałuję, że lenistwo powstrzymało mnie przed realizacją tego drugiego (następnym razem będę już gotowa), za to z pierwszego korzystałam pełną parą.